Ik heb me nog nooit zo populair gevoeld als toen de GDPR bijna van kracht was

En er was privacy, en de EU zag dat het goed was

In de jarenlange aanloop naar het van kracht worden van de GDPR, bereidden veel bedrijven zich op ongeveer eenzelfde manier voor: door er tot op het allerlaatste moment totaal geen aandacht aan te besteden. Pas toen De Datum steeds dichterbij kwam, drong het door dat dit misschien Een Dingetje Was Waar Iets Mee Gedaan Moest Worden, met als gevolg dat iedereen en zijn moeder in de laatste twee weken voor 25 mei ineens bestookt werd met e-mail.










In de toekomst wordt geld overbodig

Ik heb natuurlijk makkelijk praten, ik heb het nu al niet...

Eén van de ideeën in [Down and Out in the Magic Kingdom][downandout] die als het ware uit het boek sprong om me even door elkaar te schudden, was het concept Whuffie. Schudde-schud. In de wereld van het boek is Whuffie de maatstaf voor (persoonlijk) succes en algemene valuta.

Dat is, zeker voor mensen die het boek nog niet gelezen hebben, misschien een beetje verwarrend. Allow me to explain.

In een toekomst, far far away...

In de trans-humanistische toekomst van Down And Out zijn we technologisch gezien ver genoeg om ongemakken als "ziekte" en "dood" uit te bannen. Internet is wereldomspannend draadloos, iedereen heeft een interface in zijn knar, en daarmee kun je -- onder andere -- regelmatig een backup van je brein laten maken. Als je dood gaat, of ziek word, laat je de meest recente backup in een verse kloon restoren, en je gaat vanaf dat punt weer vrolijk verder.

Schaarste? Dat is ook opgelost. Er is geen gebrek meer aan wat dan ook. Materialen, voeding, huisvesting, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er in overvloed, omdat materialen, mankracht en kennis in overvloed aanwezig zijn en gedeeld worden.

Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen wat dat voor een achterhaald begrip als "geld" betekent, toch?


Hyves mist weer een geweldige kans om écht een beetje voorop te lopen

Waar zou dat "Open" in OpenID voor staan, denk je?

Gisteren las ik dat Hyves nu ook OpenID Provider is. Dat betekent dat je je Hyves-adres nu op een select groepje sites kunt gebruiken om in te loggen. Jammer genoeg hebben ze daarmee maar half werk geleverd, want Hyves als OpenID Consumer zit er voorlopig nog niet in.

Dat betekent dus dat je zo langzamerhand op 2352354 plaatsen een OpenID kunt hebben, en ongeveer 3 sites waar je dat OpenID ook daadwerkelijk kunt gebruiken. Op zijn blog (en in een opvolgpost) verkondigt Yme Bosma, Hyves-ontwikkelaar, dat het nu nog een beetje te lastig is om van Hyves ook een Consumer te maken, dat het verwarrend werkt, dat het mobiel niet werkt, bla bla fucking bla. Per saldo zijn dat natuurlijk argumenten van niks.


Gaat de muziekindustrie social media kapotmaken?

De muziekindustrie schijnt een beetje moeite te hebben met dat nieuwerwetse verschijnsel "internet"

De muziekindustrie en internet: het lijkt maar niet echt samen te willen gaan. Ondanks het succes van bijvoorbeeld een iTunes Music Store, lijkt de industrie vooral terug te willen naar een tijd waarin je muziek uitsluitend op tastbare media aanschafte, of in het ergste geval via de radio kon horen.

Maar nee, dat schorriemorrie op internet moest weer zo nodig dwarsliggen. Eerst was er Napster, waar ze muziek gingen uitwisselen. Daar werd een legertje advocaten tegenaan gegooid -- wat tot op de dag van vandaag het standaardverweer lijkt te zijn -- en al gauw was die piratenhaven om zeep geholpen.

Probleempje: de geest was uit de fles.

Tel daarbij op dat internet sinds begin 2000 nog toegankelijker is geworden, dat er in die tijd -- ook op muziekgebied -- allerlei sites en diensten zijn bijgekomen, en dat de muziekindustrie nog even clueless is in de omgang met al die stelende boeven die zich "klant" durven te noemen, en je weet dat er een probleem is.

Op twee van die "uitgevoerde geweldige ideëen" wil ik even iets dieper ingaan, omdat ze de afgelopen tijd nogal eens negatief in het nieuws zijn gekomen.


Is Twitter gevaarlijk of "mostly harmless"?

Verrassing: Twitter is een walled garden. Maar gevaarlijk? Neuh...

Interessant stukje op Bright -- verdorie, jongens, zet die trackbacks toch eens aan! -- over Twitter, en in hoeverre dat nu een gevaar vormt. Jaap baseert zijn stuk op dit artikel van de LA Times, waarin Leo Laporte en Dave Winer aan het woord komen over de nadelen en mogelijke gevaren van een afhankelijkheid van Twitter.

Goed, dat verklaart dan Jaaps vraag of Twitter gevaarlijk is. Om dat gelijk even de wereld uit te helpen: nee, natuurlijk is Twitter niet gevaarlijk. Minder gevaarlijk in ieder geval dan de andere walled gardens. U weet allemaal hoe ik over walled gardens denk, toch?

"They kind of have you", beklaagt Laporte zich in het LA Times-artikel, maar dat geldt ook voor Facebook, Flickr, of, pak em beet, 90% van al die prachtige social web 2.0 bladiebla projecten. Sterker nog, Twitter is nog behoorlijk open. Het kost me minder moeite om mijn tweets uit te voeren dan om iets soortgelijks uit Facebook te trekken, als het daar al überhaupt mogelijk is.


Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Althans, niet in positieve zin.

Gisteren kwam ik in de reader zomaar dit artikel op nrc next tegen, waarin Ernst-Jan Pfauth wat punten maakt over email en Facebook, Google Docs, Twitter, en wat dat externaliseren van data allemaal betekent voor het bedrijfsleven. Hij haalt ook nog een post van Frank Meeuwsen aan, met Web 2.0, "sharing is caring", en dergelijke blah. In eerste instantie ging mijn reactie ongeveer aldus:

  1. "Whoa, fuck!"
  2. "Nee, man, serieus, meent-ie dit?"
  3. "Whoa, fuck!"

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest -- iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam -- komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?


Gaat Hyves nou alwéér over de schreef met gegevens van leden?

Hits via zoekmachines zijn belangrijker dan u.

Netwerksite Hyves heeft er weer een nieuwe functie bij: je profiel wordt tegenwoordig compleet met achternaam aan Google aangeboden. Een "leuke" extra, alleen vind ik de uitvoering getuigen van een gebrek aan respect voor de gebruikers.

Het punt is namelijk dat de gebruiker zelf niets gevraagd word; ik heb geen mail gehad -- terwijl ik dat wel voor krabbels en verjaardagen enzo krijg -- en er is mij op geen enkele manier gevraagd of ik dit wel wil. Jammer, want heel toevallig wil ik het niet.

Zolang je dat niet doet, kiest Hyves ervoor om je volledige naam (dus voor- en achternaam) met iets van "zit ook op Hyves" erachter. Onschuldig? Vind ik niet. Als mensen je naam Googlen, komt je Hyves-profiel niet alleen in de resultaten terecht, maar -- omdat Hyves nogal een flinke site is -- wellicht ook nog eens vrij hoog. Facebook heeft een soortgelijke functie, maar die kun je gewoon uitzetten. Hyves kiest er duidelijk voor om, over de naam van de leden, meer Google-hits te trekken.

Ik heb het al eerder over "personal branding" gehad, en vooral de manier waarop je vindbaar bent. Hyves heeft er nu voor gekozen om daar invloed op te gaan uitoefenen. Nogmaals: mij is niets gevraagd.


Waarom "walled gardens" slecht voor u zijn

Facebook blokkeert weer eens iemand, en toont daarmee wederom aan geen betrouwbare partij te zijn.

Een paar dagen geleden las ik bij Scoble dat Joel Comm van Facebook was getrapt, net zoals Scoble zelf een jaartje geleden.

De reden, kort samengevat: Comm had 5000 vriendjes op Facebook; dat is toevallig het maximumaantal vriendjes dat je kunt hebben, dus nieuwe aanvragen kon hij niet goedkeuren. Prima, dan maak je een fan page of iets dergelijks, en dan stuur je de mensen daar naartoe. Dat was ook precies wat Joel deed. Hij werd vervolgens geblokkeerd omdat hij teveel en te snel berichten stuurde.

In Scobles geval was er tenminste nog iets aan de hand: die probeerde een scriptje van Plaxo uit, en scripts zijn verboten. Comm verrichte handwerk als workaround voor een nogal willekeurige en onzinnige limiet in Facebook, en nam de moeite om voor iedereen een apart berichtje te typen.

Goed, het kan best zijn dat Comm door een geautomatiseerd stukje spampreventie te grazen is genomen, maar dat maakt het hele verhaal niet minder vervelend; een beetje controle op de scriptjes is geen overbodige luxe, want Scoble en Comm zijn absoluut geen unieke gevallen. Ze zijn toevallig erg zichtbaar omdat veel mensen ze volgen, en ironisch genoeg zijn het behoorlijke promotors van Facebook en dergelijke.

Hoewel Comms account intussen weer is geactiveerd, heeft hij wel de waarschuwing gekregen dat hij vooral niet te snel of te veel berichten moet sturen, en dat een volgende blokkade onherroepelijk is.


De blogosphere versus de twitosphere: FIGHT!

De blogosphere gaat DOOOOD, en het is allemaal de schuld van Twitter.

Jaap Stronks schrijft op Bright.nl een interessant artikel over Twitter versus bloggen, naar aanleiding van een nogal overtrokken en eenzijdig artikel op Wired. Zijn insteek is dat Twitter here to stay is, en dat individueel bloggen misschien wel een beetje afgedaan heeft:

Hamvraag is: is het aan te raden een weblog te beginnen? Het antwoord: nauwelijks. Met een groepsblog krijgen je artikelen een groter publiek, voor persoonlijk gekeuvel heb je Twitter. Vooruit: een persoonlijke blog is prima als overzichtspagina [...] – gewoon, om de boel bij elkaar te houden.

Deels ben ik het met Jaap eens: voor een flinke groep mensen die alleen maar wil laten weten dat ze een broodje kaas eten, of die een foto van hun kroost willen laten zien, zijn er genoeg diensten -- Twitter, Flickr, of iets van Hyves of Facebook als je het op één plaats wil houden. Mensen kunnen commentaren achterlaten, naar je koppelen, klaar.


Help! Mijn potentiële werkgever wil weten wie ik ben!

We willen aan iedereen laten zien dat we een leuk weekend hebben gehad, behalve aan de baas.

Vanmorgen las ik een semi-interessant artikel in de Telegraaf over werkgevers die potentiële werknemers "screenen" via sociale netwerken:

29 Procent van de werkgevers in Nederland zegt dat ze momenteel potentiële werknemers screenen op sociale netwerksites en 16 procent zegt dit nog niet te doen, maar dit wel van plan te zijn.

Ik vind die cijfers aan de hoge kant, eigenlijk. In eerste instantie niet, maar "bijna 30% van de werkgevers", daar valt dus ook de slager om de hoek onder, en daar verwacht ik het minder snel van dan van een ICT-toko of detacheringsbureau.

Maar goed, interessanter zijn de reacties: die zijn overwegend negatief. Men voelt zich collectief in het kruis getast door die vermaledijde werkgevers, die zomaar willen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Hoe durven ze!

Er zijn twee problemen met die denkwijze.