Ik heb me nog nooit zo populair gevoeld als toen de GDPR bijna van kracht was

En er was privacy, en de EU zag dat het goed was

In de jarenlange aanloop naar het van kracht worden van de GDPR, bereidden veel bedrijven zich op ongeveer eenzelfde manier voor: door er tot op het allerlaatste moment totaal geen aandacht aan te besteden. Pas toen De Datum steeds dichterbij kwam, drong het door dat dit misschien Een Dingetje Was Waar Iets Mee Gedaan Moest Worden, met als gevolg dat iedereen en zijn moeder in de laatste twee weken voor 25 mei ineens bestookt werd met e-mail.








Is Twitter gevaarlijk of "mostly harmless"?

Verrassing: Twitter is een walled garden. Maar gevaarlijk? Neuh...

Interessant stukje op Bright -- verdorie, jongens, zet die trackbacks toch eens aan! -- over Twitter, en in hoeverre dat nu een gevaar vormt. Jaap baseert zijn stuk op dit artikel van de LA Times, waarin Leo Laporte en Dave Winer aan het woord komen over de nadelen en mogelijke gevaren van een afhankelijkheid van Twitter.

Goed, dat verklaart dan Jaaps vraag of Twitter gevaarlijk is. Om dat gelijk even de wereld uit te helpen: nee, natuurlijk is Twitter niet gevaarlijk. Minder gevaarlijk in ieder geval dan de andere walled gardens. U weet allemaal hoe ik over walled gardens denk, toch?

"They kind of have you", beklaagt Laporte zich in het LA Times-artikel, maar dat geldt ook voor Facebook, Flickr, of, pak em beet, 90% van al die prachtige social web 2.0 bladiebla projecten. Sterker nog, Twitter is nog behoorlijk open. Het kost me minder moeite om mijn tweets uit te voeren dan om iets soortgelijks uit Facebook te trekken, als het daar al überhaupt mogelijk is.


Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Althans, niet in positieve zin.

Gisteren kwam ik in de reader zomaar dit artikel op nrc next tegen, waarin Ernst-Jan Pfauth wat punten maakt over email en Facebook, Google Docs, Twitter, en wat dat externaliseren van data allemaal betekent voor het bedrijfsleven. Hij haalt ook nog een post van Frank Meeuwsen aan, met Web 2.0, "sharing is caring", en dergelijke blah. In eerste instantie ging mijn reactie ongeveer aldus:

  1. "Whoa, fuck!"
  2. "Nee, man, serieus, meent-ie dit?"
  3. "Whoa, fuck!"

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest -- iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam -- komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?


Waarom "walled gardens" slecht voor u zijn

Facebook blokkeert weer eens iemand, en toont daarmee wederom aan geen betrouwbare partij te zijn.

Een paar dagen geleden las ik bij Scoble dat Joel Comm van Facebook was getrapt, net zoals Scoble zelf een jaartje geleden.

De reden, kort samengevat: Comm had 5000 vriendjes op Facebook; dat is toevallig het maximumaantal vriendjes dat je kunt hebben, dus nieuwe aanvragen kon hij niet goedkeuren. Prima, dan maak je een fan page of iets dergelijks, en dan stuur je de mensen daar naartoe. Dat was ook precies wat Joel deed. Hij werd vervolgens geblokkeerd omdat hij teveel en te snel berichten stuurde.

In Scobles geval was er tenminste nog iets aan de hand: die probeerde een scriptje van Plaxo uit, en scripts zijn verboten. Comm verrichte handwerk als workaround voor een nogal willekeurige en onzinnige limiet in Facebook, en nam de moeite om voor iedereen een apart berichtje te typen.

Goed, het kan best zijn dat Comm door een geautomatiseerd stukje spampreventie te grazen is genomen, maar dat maakt het hele verhaal niet minder vervelend; een beetje controle op de scriptjes is geen overbodige luxe, want Scoble en Comm zijn absoluut geen unieke gevallen. Ze zijn toevallig erg zichtbaar omdat veel mensen ze volgen, en ironisch genoeg zijn het behoorlijke promotors van Facebook en dergelijke.

Hoewel Comms account intussen weer is geactiveerd, heeft hij wel de waarschuwing gekregen dat hij vooral niet te snel of te veel berichten moet sturen, en dat een volgende blokkade onherroepelijk is.


Help! Mijn potentiële werkgever wil weten wie ik ben!

We willen aan iedereen laten zien dat we een leuk weekend hebben gehad, behalve aan de baas.

Vanmorgen las ik een semi-interessant artikel in de Telegraaf over werkgevers die potentiële werknemers "screenen" via sociale netwerken:

29 Procent van de werkgevers in Nederland zegt dat ze momenteel potentiële werknemers screenen op sociale netwerksites en 16 procent zegt dit nog niet te doen, maar dit wel van plan te zijn.

Ik vind die cijfers aan de hoge kant, eigenlijk. In eerste instantie niet, maar "bijna 30% van de werkgevers", daar valt dus ook de slager om de hoek onder, en daar verwacht ik het minder snel van dan van een ICT-toko of detacheringsbureau.

Maar goed, interessanter zijn de reacties: die zijn overwegend negatief. Men voelt zich collectief in het kruis getast door die vermaledijde werkgevers, die zomaar willen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Hoe durven ze!

Er zijn twee problemen met die denkwijze.