Is het dumpen van HTML de enige manier om tot een semantisch web te komen?

Vroeger zou ik gewoon hebben geschreven dat Sven het web niet snapt, en dat was dan dat.

Fred wees me op een artikel op FrankWatching, waarin Sven Bommezijn zijn gedachten eens laat gaan over een web zonder HTML.

Sven stelt dat de scheiding van content en vorm momenteel nog wat ontbreekt, althans, dat denk ik. Het is nog al een lang ding -- an sich niets mis mee, zelf produceer ik ook geregeld enorme lappen tekst -- zonder dat er een duidelijke stelling of conclusie uit lijkt te komen. Ik heb ook het idee dat hij bepaalde onderdelen van HTML niet kent; als ik zijn pleidooi goed begrijp, zoekt hij naar een oplossing die er al is.

Op een paar punten denk ik dat Sven er compleet naast zit; laat ik dat maar eens met wat quotes en antwoorden proberen duidelijk te maken.


Operatie "Exit Walled Gardens": Delicious.com

Ook Delicious.com-moe? Ga het lekker zelf hosten!

Ik heb al een aantal keer verteld dat ik zo min mogelijk van "externe" sites -- eigenlijk "alles waar ik geen controle over heb" -- afhankelijk wil zijn. Voor de mensen die pas kortgeleden mee zijn gaan lezen: dat leg ik onder andere hier uit. Om die reden maak ik ook niet teveel werk van Hyves, Facebook en dergelijke. Vandaag ben ik daar weer een stapje verder in het centraliseren: ik heb Delicious van de lijst kunnen schrappen.




Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Althans, niet in positieve zin.

Gisteren kwam ik in de reader zomaar dit artikel op nrc next tegen, waarin Ernst-Jan Pfauth wat punten maakt over email en Facebook, Google Docs, Twitter, en wat dat externaliseren van data allemaal betekent voor het bedrijfsleven. Hij haalt ook nog een post van Frank Meeuwsen aan, met Web 2.0, "sharing is caring", en dergelijke blah. In eerste instantie ging mijn reactie ongeveer aldus:

  1. "Whoa, fuck!"
  2. "Nee, man, serieus, meent-ie dit?"
  3. "Whoa, fuck!"

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest -- iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam -- komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?


Waarom "walled gardens" slecht voor u zijn

Facebook blokkeert weer eens iemand, en toont daarmee wederom aan geen betrouwbare partij te zijn.

Een paar dagen geleden las ik bij Scoble dat Joel Comm van Facebook was getrapt, net zoals Scoble zelf een jaartje geleden.

De reden, kort samengevat: Comm had 5000 vriendjes op Facebook; dat is toevallig het maximumaantal vriendjes dat je kunt hebben, dus nieuwe aanvragen kon hij niet goedkeuren. Prima, dan maak je een fan page of iets dergelijks, en dan stuur je de mensen daar naartoe. Dat was ook precies wat Joel deed. Hij werd vervolgens geblokkeerd omdat hij teveel en te snel berichten stuurde.

In Scobles geval was er tenminste nog iets aan de hand: die probeerde een scriptje van Plaxo uit, en scripts zijn verboten. Comm verrichte handwerk als workaround voor een nogal willekeurige en onzinnige limiet in Facebook, en nam de moeite om voor iedereen een apart berichtje te typen.

Goed, het kan best zijn dat Comm door een geautomatiseerd stukje spampreventie te grazen is genomen, maar dat maakt het hele verhaal niet minder vervelend; een beetje controle op de scriptjes is geen overbodige luxe, want Scoble en Comm zijn absoluut geen unieke gevallen. Ze zijn toevallig erg zichtbaar omdat veel mensen ze volgen, en ironisch genoeg zijn het behoorlijke promotors van Facebook en dergelijke.

Hoewel Comms account intussen weer is geactiveerd, heeft hij wel de waarschuwing gekregen dat hij vooral niet te snel of te veel berichten moet sturen, en dat een volgende blokkade onherroepelijk is.




De piknijd van Microsoft

Waarom MicroHoo! een Web 1.0-gedachte is, en gedoemd te mislukken bovendien.

Kom ik daar zomaar een heel interessant artikel van Tim O'Reilly, u weet wel, die van die boeken met beestjes erop. Daarin stelt hij -- kort samengevat -- dat die hele MicroHoo!-deal meer voort komt uit corporate penis envy dan uit gezond verstand.

Waar het op neerkomt: met de overname streeft Microsoft een onhaalbaar doel na: het onttronen van Google als absolute marktleider in zoek-land. Dat lukt ze niet, en de energie en centen die ze eraan verspillen zouden ze beter kunnen gebruiken voor andere dingen.

Hetzelfde geldt volgens Tim ook voor Yahoo!: outsource die zoektoestand aan Google, en richt je op de dingen waar Yahoo! het wel goed doet, content bijvoorbeeld.




Waarom ik blij ben dat ik dit klusje te lang heb laten liggen...

Of: waarom een overwegend negatieve eigenschap een keer positief uitpakt.

Dat gebeurt me namelijk nogal eens: ik neem me heilig voor om {willekeurig klusje} op korte termijn uit te voeren, maar dan komt er iets tussen, of ik denk er niet aan op de momenten dat ik het klusje zou kunnen doen, of wat dan ook. In ieder geval gebeurt het niet, of erg laat. DNZM omkatten, bijvoorbeeld...

Het klusje waarvan ik dat nu niet zo erg vind, is het wederom aanschaffen van een Pro account op Flickr. Die had ik eerder, namelijk, en dat beviel. Jammergenoeg deed Flickr ineens niet meer aan PayPal toen het upgrade-tijd was. Ik was dus Pro-af. Een tijd geleden ontdekte ik dat PayPal wel weer kon, en ik was heus van plan om dat "binnenkort eens te gaan regelen", maar ik denk dat ik daar nu maar van af zie.


Wat hebben Twitter, Microsoft, WordPress en grids met elkaar te maken?

Van alles, zolang je het maar vanuit mijn oogpunt bekijkt.

Een tijdje geleden kwamen de WordPress mensen met een speciaal theme voor WordPress: Prologue. Niet zomaar een theme, maar een Twitter-achtig theme. Het stelt je in staat om een WordPress-installatie te veranderen in een Twitter-achtige applicatie. Da's mooi nieuws voor de mensen die de regelmatige downtime van Twitter zat zijn, of die voor een beperkte groep of in een afgeschermde omgeving die functionaliteit willen: je zet ergens in je netwerk een webserver neer waar WordPress met Prologue op draait, en je hele team kan onderling makkelijk korte berichten uitwisselen. Fantastisch.

Het zette mij ook een beetje aan het denken: momenteel gebruik ik een aantal webdiensten als aanvulling op DNZM, waaronder Twitter, Flickr en Delicious. Twitter kampt zoals gezegd geregeld met downtime, en de andere twee staan op het punt om, samen met Yahoo!, ingelijfd te worden door mijn minst favoriete bedrijf.