WP Lifestream laat ook super-simpel je laatste tweet zien

Hiermee wilde ik eigenlijk niet wachten tot de nieuwe lay ergens in 2013 online gaat...

Ik had eerder al eens met interesse naar de WP Lifestream plugin gekeken, maar tot voor kort draaide DNZM op een server waar nog PHP 4 op stond. Niet alleen is dat een belachelijk oude versie, het is ook nog eens te min voor WP Lifestream, die minstens versie 5 wil zien. Leuke plugin, dus, maar ik had er niks aan.

Tot DNZM naar een andere server werd verkast die wel een PHP-versie uit deze eeuw draaide, dat is.

Na een beetje stoeien draait het allemaal wel en is er een lifestream op DNZM te bewonderen. Prachtig. Voor de nieuwe lay sleutel ik nog wel wat aan de weergave, maar het werkt in ieder geval prima.

De volgende vraag is dan natuurlijk: kan ik nu makkelijk mijn laatste tweet laten zien?


Is Twitter gevaarlijk of "mostly harmless"?

Verrassing: Twitter is een walled garden. Maar gevaarlijk? Neuh...

Interessant stukje op Bright -- verdorie, jongens, zet die trackbacks toch eens aan! -- over Twitter, en in hoeverre dat nu een gevaar vormt. Jaap baseert zijn stuk op dit artikel van de LA Times, waarin Leo Laporte en Dave Winer aan het woord komen over de nadelen en mogelijke gevaren van een afhankelijkheid van Twitter.

Goed, dat verklaart dan Jaaps vraag of Twitter gevaarlijk is. Om dat gelijk even de wereld uit te helpen: nee, natuurlijk is Twitter niet gevaarlijk. Minder gevaarlijk in ieder geval dan de andere walled gardens. U weet allemaal hoe ik over walled gardens denk, toch?

"They kind of have you", beklaagt Laporte zich in het LA Times-artikel, maar dat geldt ook voor Facebook, Flickr, of, pak em beet, 90% van al die prachtige social web 2.0 bladiebla projecten. Sterker nog, Twitter is nog behoorlijk open. Het kost me minder moeite om mijn tweets uit te voeren dan om iets soortgelijks uit Facebook te trekken, als het daar al überhaupt mogelijk is.


Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Althans, niet in positieve zin.

Gisteren kwam ik in de reader zomaar dit artikel op nrc next tegen, waarin Ernst-Jan Pfauth wat punten maakt over email en Facebook, Google Docs, Twitter, en wat dat externaliseren van data allemaal betekent voor het bedrijfsleven. Hij haalt ook nog een post van Frank Meeuwsen aan, met Web 2.0, "sharing is caring", en dergelijke blah. In eerste instantie ging mijn reactie ongeveer aldus:

  1. "Whoa, fuck!"
  2. "Nee, man, serieus, meent-ie dit?"
  3. "Whoa, fuck!"

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest -- iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam -- komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?


De blogosphere versus de twitosphere: FIGHT!

De blogosphere gaat DOOOOD, en het is allemaal de schuld van Twitter.

Jaap Stronks schrijft op Bright.nl een interessant artikel over Twitter versus bloggen, naar aanleiding van een nogal overtrokken en eenzijdig artikel op Wired. Zijn insteek is dat Twitter here to stay is, en dat individueel bloggen misschien wel een beetje afgedaan heeft:

Hamvraag is: is het aan te raden een weblog te beginnen? Het antwoord: nauwelijks. Met een groepsblog krijgen je artikelen een groter publiek, voor persoonlijk gekeuvel heb je Twitter. Vooruit: een persoonlijke blog is prima als overzichtspagina [...] – gewoon, om de boel bij elkaar te houden.

Deels ben ik het met Jaap eens: voor een flinke groep mensen die alleen maar wil laten weten dat ze een broodje kaas eten, of die een foto van hun kroost willen laten zien, zijn er genoeg diensten -- Twitter, Flickr, of iets van Hyves of Facebook als je het op één plaats wil houden. Mensen kunnen commentaren achterlaten, naar je koppelen, klaar.





Plugins, plugins, plugins!

Een paar oude eruit, een paar nieuwe erin.

Om ook nog een beetje positieve web-ontwikkel-ervaring te hebben na het geklooi met Zen-cart, ben ik ook nog een beetje aan het prutsen geweest met DNZM. Gewoon wat plugins erin kieperen om even te ervaren hoeveel makkelijker dat is, zoiets. Een paar kleine veranderingen in de templates, en dan stilstaan bij hoe makkelijk ik dingen kan vinden.

Nou ja, eigenlijk stonden er gewoon wat updates van plugins te wachten, en toen ik toch bezig was heb ik gelijk wat oude meuk weggegooid, en wat nieuwe meuk erin. Maar ik heb er wel zo veel mogelijk van genoten.

Een klein overzichtje van wat er is gesneuveld en wat er is bijgekomen? Maar natuurlijk!



Wat hebben Twitter, Microsoft, WordPress en grids met elkaar te maken?

Van alles, zolang je het maar vanuit mijn oogpunt bekijkt.

Een tijdje geleden kwamen de WordPress mensen met een speciaal theme voor WordPress: Prologue. Niet zomaar een theme, maar een Twitter-achtig theme. Het stelt je in staat om een WordPress-installatie te veranderen in een Twitter-achtige applicatie. Da's mooi nieuws voor de mensen die de regelmatige downtime van Twitter zat zijn, of die voor een beperkte groep of in een afgeschermde omgeving die functionaliteit willen: je zet ergens in je netwerk een webserver neer waar WordPress met Prologue op draait, en je hele team kan onderling makkelijk korte berichten uitwisselen. Fantastisch.

Het zette mij ook een beetje aan het denken: momenteel gebruik ik een aantal webdiensten als aanvulling op DNZM, waaronder Twitter, Flickr en Delicious. Twitter kampt zoals gezegd geregeld met downtime, en de andere twee staan op het punt om, samen met Yahoo!, ingelijfd te worden door mijn minst favoriete bedrijf.