Zomaar even een observatie tussendoor, want dit moet ik gewoonweg even met u delen… Tegenwoordig maak ik regelmatig een wandelingetje voor het slapengaan. Nou ja, een wandelingetje, meestal ben ik een half uur tot drie kwartier aan het lopen, en ik stap best wel door. En eigenlijk protesteert mijn lijf een heel klein beetje tegen al dat bewegelijke gedoe, want het is zo’n groot verschil met de passiviteit van eerder. Maar goed, dat lijf van mij, dat moet niet zeuren, dan had het maar een vak moeten leren, verdorie.
Goed. Wandelingetje dus, voor het slapen gaan. Tegenwoordig is dat niet eens zo heel vroeg, jammergenoeg, dus dat betekent dat ik best nog laat aan de wandel ben. Heerlijk, want de stad — of in ieder geval het gedeelte ervan dat ik bewandel — is volledig uitgestorven, en ik hou wel van rust. Wat er aan mensen echter ontbreekt, is wel aanwezig in de vorm van katten, en daarmee kom ik een beetje aan, zoals dat heet, de kern van mijn betoog.
Die katten, namelijk, verdenk ik ervan om in het geniep wezens van een andere planeet te zijn. En als ik dan zo totaal onschuldig aan het rondlopen ben, minding my own business, dan zitten ze vaak in groepjes bijzonder intensief naar elkaar te staren. Er wordt geen geluid gemaakt, geen actie ondernomen, ze zitten daar maar en kijken naar elkaar.
Tot ze mij in de gaten hebben, dat is, want vanaf dat moment kijken ze ronduit vuil naar mij, alsof ik de een of andere indringer ben die ze heeft durven storen tijdens god-weet-wat voor duister ritueel, en waarvan ze nog niet weten of-ie in leven gelaten moet worden. Tot nu toe is dat iedere keer nog het geval geweest, gelukkig. Maar dat dreigende, stilzwijgende gestaar werkt behoorlijk op mijn zenuwen. Vertrouw katten niet. Op een dag worden we wakker en dan blijken ze de wereld over genomen te hebben!
U begrijpt, ik ben meer een hondenmens….
Het lijkt me sterk dat ik de enige met een mening ben, toch? Dat dacht ik ook.
Geen pings
Je kunt vanaf je eigen site pingbacken of een trackback sturen naar deze URL. Meer informatie over pingback en trackback vind je hier.
5 reacties
In een wereld waar technologie en snelheid de overmacht heeft, blijven katten wie/wat ze zijn: rustig en instinctief. Het verlies van instinct bij ons, mensen, heeft tot gevolg dat de katten sterker en sterker worden… zij worden in verhouding steeds intelligenter met betrekking tot dat instinct. En geloof me, dat gaat ons opbreken. En dan die ogen…
En dan, als we wakker worden, worden wij dan op de foto gezet en op kattenweblogs gezet?
LOL! Misschien kijk je niet op de juiste manier terug? Hier lopen ook veel katten rond maar als ik langswandel komen ze meestal gezellig een knuffel halen of lopen een stukje mee op. Maar ik ben dan ook een honden- EN katenmens :)
Prachtig, ik hou het toch op katten…. En voor mij mogen ze, zo veel bakken wij er ook niet van.
:o die katten van Sunday volgen je wel erg trouw.. Misschien ben je één van hen maxine!