Amper een week live en nu al gonst het op het interweb over Google Buzz. Ongetwijfeld helpt het dat Google ervoor gekozen heeft om Buzz aan Gmail te knopen; Gmail wordt, zeker onder de groep mensen die over Buzz een mening zouden kunnen hebben, flink gebruikt.

Er kwam het nodige protest over het feit dat Buzz in een aantal belangrijke dingen opt-out was, in plaats van opt-in. Dat schijnt zo te moeten, denk ik, Hyves doet dat ook, en Facebook doet er ook niet lullig over om ongevraagd allerlei dingen te veranderen. Toch zul Je het de Googlers na moeten geven: ze reageren wél op de kritiek, en snel ook. Binnen een paar dagen zijn er meerdere updates geweest, en ik verwacht dat er nog veel meer tweaks gaan volgen.

What’s the buzz, tell me what’s a-happening

Los van de privacy-issues: wat moeten we nu eigenlijk met Buzz?

Het lijkt vooral een tijdlijn, eentje die inhoud van allerlei plekken kan plukken, los van de updates die je in Buzz zelf post of de reacties die je op buzz van anderen geeft. Voordeel is wel dat je items kunt posten binnen een bepaalde groep — Bedankt voor die tip, Erwin — en dat er beetje gefilterd wordt; sommige items worden minder interessant geacht en ingeklapt.

Het geheel doet een beetje aan Dat Andere Google Project denken: Wave. Een wat uitgeklede, niet invitation-only, en vooral heel veel snellere versie, dan. Het doet ook nogal aan FriendFeed denken; dat werd een tijdje geleden door Facebook opgeslokt, waarna door velen voor de toekomst ervan wordt gevreesd.

Een belangrijk verschil met één van de concurrenten, Twitter, is dat je niet gebonden bent aan een limiet van 140 tekens. Vooral bij het reageren op een buzz van iemand anders is dat enorm prettig. Het geeft je net even iets meer speelruimte om duidelijk te zeggen wat je nou bedoelt. Ook het volgen van Een API en ondersteuning voor diverse open protocollen voor gegevensuitwisseling moeten er voor gaan zorgen dat we zo makkelijk mogelijk data in en uit het systeem kunnen krijgen. Dat zou betekenen dat Google Buzz lang niet zo’n walled garden wordt als andere netwerken, en dat is een hele dikke plus.

De toekomst van Google Buzz

Ik denk dat ik daar wel voorzichtig positief over kan zijn; niet alleen heeft Google er door het in Gmail te hangen voor gezorgd dat er vanaf dag één miljoenen gebruikers waren, veel van die gebruikers blijven — ondanks wat initieel gemor over privacy — ook hangen.

Je ziet dat ook heel duidelijk terug op bijvoorbeeld Mashable, waar bij artikelen knoppen staan om te delen op Buzz, Twitter en Facebook. Buzz “scoort” dan vaak ongeveer de helft van het aantal shares op Twitter, en veel meer dan op Facebook. Niet slecht voor een product dat pas een week uit is.

Google lijkt met Buzz eindelijk een mogelijk succesvolle visie op social media te hebben gelanceerd. Het blijft natuurlijk afwachten of het grote publiek het ook gaat oppikken, maar onder de early adopters lijkt het, ondanks een paar wankele stapjes, vrij early geadopt te worden.

Gaat Google Buzz de wereld overnemen? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.
• Is Twitter gevaarlijk of “mostly harmless”?
• Het enige dat Facebook nu nog hoeft te doen is de naam naar “Big Brother” veranderen
• When Twitter is down…

Trouwens, wiens geweldige idee was dat trouwens, en hoe lang dachten ze het vol te houden? Volgens o.a. Mashable! gaat het over politiek — het schijnt weer, of nog steeds, lekker te gaan tussen Rusland en Georgie — maar serieus, jongens: het internet kan niet stuk. je kunt bepaalde sites misschien tijdelijk platkrijgen, maar dat is dus maar tijdelijk. Daarna heb je er door je actie gelijk zó de aandacht op gevestigd en het slachtoffer tot underdog gemaakt, dat het netto resultaat alleen maar meer steun voor je tegenstander is.

Tsk. Well done, prutsers.

When Twitter is down… werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.
• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Technorati kunnen we zo langzamerhand ook wel afschrijven, geloof ik
• 1999 heeft gebeld en wil zijn tag soup HTML terug

Tot DNZM naar een andere server werd verkast die wel een PHP-versie uit deze eeuw draaide, dat is.

Na een beetje stoeien draait het allemaal wel en is er een lifestream op DNZM te bewonderen. Prachtig. Voor de nieuwe lay sleutel ik nog wel wat aan de weergave, maar het werkt in ieder geval prima.

De volgende vraag is dan natuurlijk: kan ik nu makkelijk mijn laatste tweet laten zien? Nou en of, zo blijkt. Een simpel stukje code toevoegen, en Bob is je spreekwoordelijke oom. Het was eigenlijk zo belachelijk simpel, dat ik het er in de huidige lay ook maar even in geknutseld heb.

Mocht je zelf ook zoiets willen, dan is dat simpel genoeg. Allereerst installeer je natuurlijk de plugin, en voeg je er op zijn minst je Twitter-account aan toe. Vervolgens gaat het volgende stukje code ergens in een template — index.php, home.php of sidebar.php, afhankelijk van waar je het wilt hebben en hoe je theme in elkaar zit.

<?php if (function_exists('lifestream_twitter_status')) : ?>
<div id="latesttweet">
    Intussen, op Twitter:<br />
    <?php lifestream_twitter_status(); ?>
</div>
<?php endif; ?>

Je kunt er nog wat code omheen hangen en dan nog wat met CSS aan de weergave doen; dat laat ik verder aan je eigen fantasie over.

Top-plugin, ga ik nog een hoop lol aan beleven. Maar nu ga ik eerst weer eens aan de sleutel, want eigenlijk wil ik die nieuwe lay voor 2013 online…

WP Lifestream laat ook super-simpel je laatste tweet zien werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Haal je uploads uit wp-content
• Bugfixes
• Zo, eindelijk de nieuwe nieuwe lay eens een keer online…
• PivotX templates voor WordPress Designers

Goed, dat verklaart dan Jaaps vraag of Twitter gevaarlijk is. Om dat gelijk even de wereld uit te helpen: nee, natuurlijk is Twitter niet gevaarlijk. Minder gevaarlijk in ieder geval dan de andere walled gardens. U weet allemaal hoe ik over walled gardens denk, toch?

“They kind of have you”, beklaagt Laporte zich in het LA Times-artikel, maar dat geldt ook voor Facebook, Flickr, of, pak em beet, 90% van al die prachtige social web 2.0 bladiebla projecten. Sterker nog, Twitter is nog behoorlijk open. Het kost me minder moeite om mijn tweets uit te voeren dan om iets soortgelijks uit Facebook te trekken, als het daar al überhaupt mogelijk is.

Winer en Laporte zijn geen doorsneegebruikers

Dat Winer en Laporte, elk voor hun eigen redenen, hun bedenkingen bij de dienst hebben is begrijpelijk, maar hou er wel rekening mee dat die op een heel ander plekje zitten dan de gemiddelde twitteraar. We hebben het hier over mensen met tienduizenden of meer dan honderdduizend volgers.

Daar komt nog bij dat Dave Winer — we hebben het hier over de Godfather of RSS, mensen — altijd al een voorstander van decentralisatie is geweest, iets dat ik met hem eens ben. Leo Laporte heeft zelf een video-podcast met de naam TWiT, afkorting voor This Week In Tech. Hij heeft dus een soort van naamsconflict, en zodra hij Twitter te actief promoot ondergraaft hij zijn eigen merksbekendheid, iets dat hij zelf in het artikel al aangaf.

Niet dat ik daarmee wil zeggen dat hun beweringen onwaar zijn of puur uit eigenbelang zijn gedaan — dat is niet het geval — maar het betekent wel dat je die nuance in het originele artikel niet kunt afdoen met een “Twitter is gevaarlijk”.

Niet gevaarlijk, maar ook niet helemaal onschuldig

Dus nee, Twitter an sich is niet gevaarlijk. Twitter is wel een walled garden, zoals er wel meer zijn, en het zou bijzonder fijn en leuk en gezellig zijn als al die muurtjes werden afgebroken, tegelijk met muurtjes die tussen verschillende IM-diensten bestaan, om maar eens wat te noemen.

Gaat dat gebeuren? Afgezien van wat doorgeefluikjes hier en daar niet, nee. Dat gaat simpelweg in tegen de belangen van de tuiniers zelf, of in ieder geval tegen hoe ze die belangen momenteel zien.

Af gaan zitten wachten tot ze hun tuintje helemaal open gaan gooien, is zinloos. Als je echt de pest aan schuttingen hebt moet je gewoon je eigen tuintje beginnen. Grond is goedkoop op internet, en de gereedschappen in de meeste gevallen gratis. Leo heeft dat bijvoorbeeld ook al gedaan.

Ben ik het dus maar helemaal oneens met Jaap? Nee, zeker niet. Hooguit verschillen we wat van mening over de precieze oorzaken, en over mogelijke oplossingen — Jaap lijkt die toch iets meer bij de tuiniers te zoeken in plaats van bij het volk dat in die tuinen besluit rond te huppelen — maar voor de rest ben ik het wel eens met zijn waarschuwing.

Twitter wordt — net als de andere tuintjes — “gevaarlijk” als je zelf zo onhandig bent om jezelf er afhankelijk van te maken.

Is Twitter gevaarlijk of “mostly harmless”? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.
• De blogosphere versus de twitosphere: FIGHT!
• Het enige dat Facebook nu nog hoeft te doen is de naam naar “Big Brother” veranderen

1. “Whoa, fuck!”
2. “Nee, man, serieus, meent-ie dit?”
3. “Whoa, fuck!”

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest — iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam — komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?

Nou, nee. Frank mag dan verkeerd aangehaald zijn, feit blijft wel dat steeds meer informatie inderdaad “het bedrijf” verlaat, en dan niet op de — door Ernst-Jan al genoemde — slingerende USB-stick, maar willens en wetens en tot op zekere hoogte met de zegen van de baas.

Even terzijde: “slingerende USB-stick” zou wat mij betreft reden zijn voor direct en oneervol ontslag, zo niet standrechtelijke executie — gewoon om heel erg duidelijk te maken dat je zo, godnogantoe, niet met gevoelige data omgaat.

Information wants to be free, man!

Tot op zekere hoogte is het natuurlijk prima dat informatie het bedrijf verlaat, en ik zou nog iets verder dan Ernst-Jan willen gaan: dat hele sharing is caring gedoe is niet beperkt zich tot Web 2.0. Het is een verandering van insteek die je op steeds meer plaatsen terugziet: het gaat niet meer alleen om het — al dan niet tastbare — product dat je aanbiedt, het gaat om de value die je toevoegt.

Verlichte zielen zien teruglopende CD-verkoop niet als probleem, ze richting zich op concerten en andere zaken die meer dan beleving — concerten, bijvoorbeeld — te maken hebben dan met een stukje plastic met een boekje erbij.
Ze beschouwen het gratis ende voor niets ter beschikking stellen van een schat aan informatie, op blogs en dergelijke, niet als zeker teken van vroeg inzettende seniliteit, maar als methode om de wereld te laten zien dat je het meent, dat je expertise in huis hebt, dat je iets toe te voegen hebt.

Mensen als Seth Godin, Steve Pavlina en, welja, Maxime Verhagen — en met hen nog een heel legertje — vertellen juist aan de buitenwereld waar ze mee bezig zijn en wat ze bezig houdt, en dat is een prima manier om jezelf tot brand te bombarderen. Prachtige doe-het-zelf marketing, en het voelt nog lekker authentiek aan, ook.

Sharing is niet alleen caring, het is ook een manier om te laten zien wie je bent en waar je voor staat, wat je in andere mensen verwacht en wat van mensen van jou mogen verwachten. Ook zakelijk.

Goed, dat is dus niet het probleem, dat levert bij mij geen “whoa fuck” op. Wat dan wel?

Het idee dat dat sharing-gebeuren op de Facebooks en Twitters zou moeten gebeuren, of liever gezegd, dat een bedrijf zoiets als gezond beschouwt. Dat is het namelijk absoluut niet, om één hele simpele reden: betrouwbaarheid.

Is mijn meuk bij X veilig ondergebracht?

Dat lijkt een vrij duidelijke en voor de hand liggende vraag, maar het lijkt erop dat-ie toch te weinig gesteld wordt. Een flinke kluit mensen vertrouwt er vrij blindelings op dat de teksten, foto’s, video’s en dergelijke goed door de gebruikte dienst worden opgeslagen en gebackupt. Niet alleen dat, maar ze lijken er ook vrij zeker van te zijn dat de aanbieder alle rekeningen kan betalen, en ondanks een gebrek aan elke vorm van business plan — ja, Twitter, ik kijk naar jou — toch op magische wijze blijft bestaan.

Heus?

Nee, echt, heus?

Laten we eens kijken naar wat er de afgelopen tijd zoal is gebeurd, qua magisch blijven bestaan en nooit fouten maken:

• Na 6 jaar blijkbaar zonder backup gewerkt te hebben, ging Journalspace begin dit jaar spectaculair ten onder. Jaren van content in één keer weg. Intussen lijkt de site een doorstart te hebben gemaakt — dit maal op WordPress MU + BuddyPress, en hopelijk met backup.
• Nog geen maand later blijkt ook Ma.gnolia geen goeie backup te hebben.
• De laatste tijd lijkt het goed te gaan, maar 2008 was het jaar van de Twitter Fail Whale. Twitter lag zo vaak plat dat het eigenlijk niet grappig meer was. Tenminste…
• Wat zegt u? Dit soort fuckups komt alleen bij kleine startups voor? Nee hoor: een weekje geleden pleurde er bij Facebook iets om, waardoor foto’s urenlang weg waren. Gelukkig had Facebook wel een werkende backup.
• Zelfs de Almachtige Google is niet immuun voor een beetje faal op zijn tijd. Eind vorige maand knalde Gmail er door een menselijk foutje voor een paar uur uit, en dat was niet de eerste keer.

En dat zijn er dan een paar die ik zo even kan opnoemen. Wat vooral interessant is om op te merken: de kleinere startups overleven een dergelijke fuckup niet altijd.

Jason Scott verwoordt het allemaal heel fraai in Fuck The Cloud:

If you want to take advantage of the froth [...] then do so, but recognize that these are not Services. These are not dependable enterprises. These are parties. And parties are fun and parties and cool and you meet neat people at parties but parties are not a home.

Maar de “is het betrouwbaar”-vraag gaat verder dan backups en kundige mensen.

Oh ja, en dat walled-garden-geneuzel…

Ik heb het daar al eerder over gehad, dus dat ga ik hier niet allemaal herhalen; het enige dat er sinds die post veranderd is, is dat er een enorme rel is geweest over de gebruikersvoorwaarden van Facebook, toen Facebook besloot dat alles wat je daar neerzette, voor altijd en eeuwig eigendom van Facebook zou worden, amen. Dat werd vrij rap weer teruggedraaid, maar het feit dat het ook maar een minuutje in de voorwaarden heeft gestaan zegt eigenlijk al genoeg. Blij Hoofd Zuckerberg kan honderd keer zeggen dat Facebook heus geen evil trekjes heeft, maar daden spreken nog net iets harder dan woorden.

Goed, dus je stalt je shit ergens op een site die niet door domme pech incompetentie in vlammen opgaat, maar je geeft nog steeds het nodige op. Mocht je er, om wat voor reden, vanaf willen, dan ben je proper fucked, want een export-procedure is nog steeds een vies woord, alle claims over openheid en uitwisselen en regenbogen en eenhoons ten spijt.

Frank geeft dat trouwens zelf ook aan in de post waar het allemaal mee begon. Ik weet niet in hoeverre hij het zelf doorheeft, maar die ene opmerking onderstreept precies waar ik me zo druk over maak:

We zagen Yammer als een klein experiment waarvan we vanzelf wel zouden zien of aanslaat of niet. [...] Maar op dit moment zijn er 34 van de 40 medewerkers actief op Yammer. Overstappen zou weer een hele operatie zijn en we zijn de conversaties dan ook kwijt.

Holy fucking hell, nee, dat is een geweldig idee: laat ik me bedrijfsmatig vastleggen op een stuk software waar ik geen enkele invloed over heb. “Nu is het zonde als de kennis die in de email zit alleen tussen de collega’s blijft,” dat was één van de redenen om dit te proberen. Mocht Yammer morgen de rotmoord steken of besluiten om een ziljoen dollar voor hun diensten te gaan vragen, blijft die kennis niet tussen collega’s, dan is die kennis gewoon weg, pleite, foetsie, jammer maar helaas.

Toch een beetje whoa, fuck, dus.

Ben ik een zeikerd? Zeker. Zit ik Frank hier voor de lol te dissen? Absoluut niet; zoals ik aan het begin van dit veel te lange lulverhaal al schreef komt Frank allesbehalve dom over, ik respecteer de man om wat hij allemaal heeft gedaan en geschreven. Ik vind alleen dit geen slimme zet. Het idee is prima, het feit dat hij een belangrijk stuk van zijn interne communicatie ophangt aan een willekeurig bedrijfje is dat in mijn ogen niet.

Ja, maar… wat dán?

Ook dat heb ik al vaker geroepen: doe het zelf. Niet als in “schrijf elk stuk software zelf”, dat is het wiel opnieuw uitvinden en dus zonde van de tijd. Maar zorg ervoor dat je zelf de volledige controle houdt. Zet ergens een servertje neer en gooi daar Laconica of Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken. werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Waarom “walled gardens” slecht voor u zijn
• Het enige dat Facebook nu nog hoeft te doen is de naam naar “Big Brother” veranderen
• When Twitter is down…

Hamvraag is: is het aan te raden een weblog te beginnen? Het antwoord: nauwelijks. Met een groepsblog krijgen je artikelen een groter publiek, voor persoonlijk gekeuvel heb je Twitter. Vooruit: een persoonlijke blog is prima als overzichtspagina [...] – gewoon, om de boel bij elkaar te houden.

Deels ben ik het met Jaap eens: voor een flinke groep mensen die alleen maar wil laten weten dat ze een broodje kaas eten, of die een foto van hun kroost willen laten zien, zijn er genoeg diensten — Twitter, Flickr, of iets van Hyves of Facebook als je het op één plaats wil houden. Mensen kunnen commentaren achterlaten, naar je koppelen, klaar.

Fragmentatie, en van wie is die data eigenlijk?

Een probleempje daarin vind ik de fragmentatie die je zo krijgt als je meer dan alleen maar een fotootje of one-liner plaatst — tenzij je het op een all-in-one netwerksite als Hyves of Facebook doet. Je heb je foto’s hier, je uitspraken daar, en de comments staan all over the place.

Bovendien geef je zo een heleboel controle uit handen. Je kunt niet meer precies aangeven hoe je het er uit wilt laten zien, er zit geen cohesie in de look and feel van de verschillende onderdelen, het navigeren is een zooitje. Met de social network sites heb je dat probleem al wat minder, en als je een eigen aggregator hebt kun je het wel een beetje centraal aanbieden, maar zelfs dan blijf je met het punt van “waar staan de comments” zitten.

Een ander probleem bij sites als Hyves, Flickr en Facebook is dat het vaak sites zijn waar je moet inloggen om te kunnen reageren. Dat betekent dat iemand in het gunstigste geval één account moet hebben — of aanmaken — en in het ergeste geval een handvol. Dat gaat veel mensen ervan weerhouden om te reageren, omdat het ze teveel moeite is. Of dat ze het niet eens kunnen zien, omdat de site echt een gesloten systeem is — Facebook is daar een prima voorbeeld van.

Het grootste bezwaar vind ik dat je niet meer de baas over je eigen gegevens bent. Je foto’s in één keer van Flickr exporteren? Kan niet. Al je tweets naar één plek trekken? Vergeet het maar. Je social gebeuren op Facebook naar een ander netwerk verplaatsen? No can do. Tenzij je bereid bent je data op te geven, of een ontiegelijke bult handwerk in een verhuizing te steken, leg je jezelf vrijwillig aan de ketting bij één partij.

Vandaag misschien nog niet zo’n probleem, maar als het bedrijf je tegen begint te staan, of door een beroerd backup-beleid al die data kwijtraakt? Pech gehad.

Open Social en tweetbacks hebben, blijft dat een beetje behelpen. Twitter heeft nu eenmaal niet echt een hele betrouwbare manier om aan te geven dat een bepaalde tweet een reactie op iets anders is, vooral niet als “iets anders” zich buiten de twitterverse bevindt.

FriendFeed doet dat iets handiger, aangezien reacties daar los staan van datgene waarop men reageert. Maar goed, het is wel de zoveelste site. Nóg een login. Dan zie ik meer heil in het gebruik van een dienst als co.mments of Backtype om commentaren te groeperen. Om commentaren te zien hoef je daar ook niet in te loggen.

Blogs onder elkaar

Wat ik bij Jaap mis, iets dat sowieso niet zo enorm lijkt te leven in de Nederlandse blogosphere, is de manier waarop blogs op elkaar kunnen reageren: trackbacks. Neem dit geval: ik schrijf nu een reactie die te lang is om even in een commentaardoosje op Bright.nl te plempen, en die bovendien aansluit bij de onderwerpen op dit blog. Ik plaats het dus hier, en in een ideale situatie zou ik dus een trackback naar de post van Jaap doen.

Helaas, Bright doet niet aan trackbacks. Ik moet dus een apart commentaar gaan achterlaten (waarvoor ik nog moet inloggen ook), waarin ik mijn post moet gaan spammen. Meer werk, en onnodig. En nou niet aankomen met “spam heeft trackbacks de nek omgedraaid”, want ik heb trackbacks open staan, en wat er aan spam binnenkomt wordt afgevangen door Akismet en Simple Trackback Validation. Kost me geen werk whatsoever.

De technische oplossing is er dus — al jaren — maar men kiest ervoor deze niet te gebruiken.

Dus niks geen Twitter, iedereen aan het blog?

Nou, nee. Ik ben met Jaap eens dat niet iedereen per se een blog hoeft te hebben. Als je af en toe een plaatje of een praatje plempt, kan dat — als de “van wie is de data”-problemen je niet te veel tegenstaan — best op een bestaande site. En een groepsblog kan voor veel mensen inderdaad beter vol te houden zijn dan een one man show.

Er zijn echter mensen — en daar ben ik er dus één van — die alle controle zelf willen houden, en die per se een eigen geluid willen hebben. En ik denk dat die groep ruimschoots groot genoeg is om een blogosphere springlevend en divers te houden.

De blogosphere versus de twitosphere: FIGHT! werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Is Twitter gevaarlijk of “mostly harmless”?
• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.
• Het enige dat Facebook nu nog hoeft te doen is de naam naar “Big Brother” veranderen

Of het er echt direct door veroorzaakt wordt, weet ik niet, maar Hoe je meer volgers op Twitter krijgt (zonder er iets voor te hoeven doen) werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Of Google maar even met SEO wil stoppen, dankuwel
• When Twitter is down…
• WP Lifestream laat ook super-simpel je laatste tweet zien

Because I Cahn

De zakenman Carl Icahn ging zich een tijdje geleden al met het spektakel bemoeien. Hij heeft nogal wat centen, en belangrijker, een flinke zooi aandelen. Hij leek erop aan te sturen om het bestuur van Yahoo! eruit te werken middels een proxy fight, om zo het bedrijf (of in ieder geval delen ervan) makkelijker te verkopen; iets dat hij bij andere bedrijven al heeft gedaan.

Yahoo! zat daar uiteraard niet bepaald op te wachten, en uiteindelijk is dat ook niet doorgegaan. Gelukkig maar, want zo’n actie heeft maar één uitwerking: het bedrijf wordt — vrij letterlijk, eigenlijk — gestript en de onderdelen worden aan de hoogste bieder verkocht.

Later kwam er nog een soort combinatiebod op tafel van Icahn samen met Microsoft. Tenminste, zo bracht Icahn het. Microsoft zei dat het zeker geen joint proposal was, waarmee de verhouding tussen Icahn en Microsoft wellicht ook een beetje bekoeld is.

Toch is Icahn nog niet helemaal uitgepraat. Op 1 augustus is de vergadering van aandeelhouders, en daar zal hij zeker zijn mond opentrekken.

De deal met Google

Die leverde uiteraard vooral uit Redmond veel gepiep op: Microsoft stelde dat een Yahoo!-Google combo niet eerlijk was, dat ze teveel marktaandeel in handen zouden krijgen, en dat die arme, arme advertentiemarkt er alleen maar slechter op kon worden. Boehoe, huilie. Voor zover ze al gelijk hebben — en dat hebben ze natuurlijk wel een klein beetje — is Microsoft wel zo ongeveer het laatste bedrijf op aarde dat het recht heeft om te klagen over oneerlijke monopolietoestanden.

Tot nu toe lijkt het er niet op dat het Congres erg zal tegenwerken.

Personeelsuitjes

Wie er allemaal minder vertrouwen in lijken te hebben, zijn de diverse managers die de afgelopen tijd zijn weggelopen. Je krijgt er natuurlijk nooit de precieze reden bij te horen, maar het is wel frappant dat er in zo’n korte tijd zoveel mensen besloten hun horizon te gaan verbreden.

Zijn het gewoon angsthazen? Weten ze iets dat wij niet weten? Waren ze alle gedoe en onzekerheid gewoon zat? Het blijft koffiedik kijken.

In het rijtje “opvallende vertrekkers” kwamen overigens ook de oprichters van del.icio.us en Flickr voor. Die waren, nadat hun startups door Yahoo! waren overgenomen, gewoon in dienst gebleven. Tot recentelijk, dus.

Toch komt er zo heel af en toe ook iemand bij, zoals net zoveel waard zijn als voor het hele gedoe begon — ongeveer 20, 22 dollar. Ik weet niet hoeveel invloed dat gaat hebben als alle aandeelhouders volgende maand gaan zitten vergaderen, ik weet niet eens hoe die koers dan zal staan — uiteindelijk weet ik gewoon in het algemeen weinig van aandelen af.

Verder zie je aan de overnames en het aannemen van nieuw personeel dat Yahoo! er nog lang het bijltje niet bij neer heeft gegooid, en dat is goed.

Microsoft blijft, ondanks eerdere beweringen dat ze geen interesse meer hebben, toch interesse hebben. Of dat goed is weet ik niet, en eerlijk gezegd kunnen ze volgende week wel weer van mening veranderd zijn. Wat dat betreft lijkt Yahoo! meer te vrezen te hebben van Icahn, vooral als die nog wat andere investeerders mee weet te krijgen.

Uiteindelijk blijft Google natuurlijk lachende derde: de hele soap doet de geloofwaardigheid van de twee partijen die nog voor enige concurrentie zorgen geen goed, en bovendien hebben ze altijd nog die deal met Yahoo! die centen oplevert.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

De Microhoo!-soap blijft bezig werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Yahoo! wordt definitief NIET opgevroten door Microsoft
• Wat hebben Twitter, Microsoft, WordPress en grids met elkaar te maken?
• Woensdagmiddagverzamelpost
• De piknijd van Microsoft

Twitter! werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Pivot
• When Twitter is down…
• “I’m taking it to the blogosphere”

Nou ja, eigenlijk stonden er gewoon wat updates van plugins te wachten, en toen ik toch bezig was heb ik gelijk wat oude meuk weggegooid, en wat nieuwe meuk erin. Maar ik heb er wel zo veel mogelijk van genoten.

Een klein overzichtje van wat er is gesneuveld en wat er is bijgekomen? Maar natuurlijk!

Wat er bij is gekomen:

• Organise Series, waarmee je makkelijk een serie artikelen kunt groeperen. Deze post valt onder de serie over de nieuwe nieuwe lay, bijvoorbeeld. Ik wil dit ook gaan gebruiken voor grotere projecten zoals de eind-van-het-jaar artikelen.
• Twitter Tools, om nieuwe artikelen gelijk op Twitter aan te kondigen. Andersom zie ik niet zitten, en bovendien vraag ik me af hoe lang ik Twitter nog blijf gebruiken, maar dat is weer een apart verhaal.
• Ozh & ♥COLOURlovers Admin CSS Designer, een hele mond vol. Haalt kleurenschema’s van COLOURLOVERS binnen die je dan voor het WordPress backend kunt gebruiken. Grappig, hoewel ik momenteel toch bij “Fris” blijf.

Waar ik nog over twijfel:

• Bakkel installeerde een tijdje geleden de Twitter Replies plugin, waardoor de dames en heren bezoekers een soort reply-knopje bij elke reactie hebben om in hun reactie een verwijzing naar die reactie op te nemen. Ik denk niet dat de voorgaande zin het erg veel duidelijker heeft gemaakt, dus kijk maar bij Bakkel. Zelf wil ik ook wel zoiets, maar dan “makkelijker”, zonder klikken, door gewoon “@naam” in te tikken, of meer zoals dat ook op 4chan gebeurt. Denk ik nog even over.
• De Favatars-plugin die momenteel bij de reacties het favicon van hun site laat zien staat me steeds meer tegen, vooral omdat het onder de motorkap nogal knullig werkt — cachen? waarom zou je? Zeker nu Gravatars er ook steeds meer inkomen, vraag ik me af of dat niet meer de way to go is. of een combinatie van die twee. Of de ene als de andere niet beschikbaar is. Of…

Dat ziet er dus naar uit dat ik twee plugins moet gaan herschrijven… Eigenlijk wil ik eerst wat meer tijd gaan steken in het afmaken van de (het?) theme, zodat die live kan en we allemaal van de huidige beklemmend smalle bedoening af zijn.

U nog geniale plugins waar u niet meer zonder kunt? Heeft bovenstaande u op ideeën gebracht?

Plugins, plugins, plugins! werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• WP Lifestream laat ook super-simpel je laatste tweet zien
• WordPress 2.7, Firefox 3.1 en de nieuwe DNZM-lay
• Opgewaardeerd
• Nog een aantal veranderingen op DNZM