• Ja, natuurlijk wil ik er eentje. 3G? Yes, please.
• Ik ben benieuwd wat het ding in Nederland gaat kosten, en of dat weer een T-Mobile exclusive wordt (ik gok op “nee”) (en ik heb er hoe dan ook de centen niet voor)
• Guttegut, wat gaan er veel van die dingen verkocht worden.
• Laten we reëel zijn: eerste generatie van een Apple-product? Ik ben benieuwd wat de kinderziektes zijn.

Verder niet veel grote verrassingen wat mij betreft. Een camera (in ieder geval front~) had er wat mij betreft wel op gemogen, maar Apple mikt met de iPad geloof ik meer op de consumptie van media dan op gezellig videobeppen. Then again, die iWork apps… Ik ben benieuwd of dat ook nog door gaat sijpelen naar de iPhone, of dat dat gewoon echt niet wil qua screen real estate.

We gaan eens zien wat er de komende tijd nog over gezegd gaat worden. Genoeg, denk ik…

Nou ja, dan roep ik ook maar eens wat over de iPad werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Ik heb de aankondiging van Apple bekeken, en hier en daar wat gelezen, en dus zeg ik nog wat meer over de iPad
• Waarom de iPhone bij voorbaat al een gigantisch succes is
• Schokkend: iPhone 1.0 mist features, verkoopt minder
• Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag

Voor mij is het nog steeds overbodige software.. Zoals je in het screenshot kunt zien is mijn bureaublad tamelijk leeg. Een “vol” bureaublad is voor mij iets van 5 tot 10 icons (afgezien van de schijven), en dat is veel te weinig om Bumptop zinvol te maken. Mocht je bureaublad volledig volgemetseld zijn, dan wordt het een ander verhaal.

Bumptop voor de Mac gereleased werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• BumpTop: agressie uitleven op je bureaublad
• Een oplossing voor mensen die te lang achter een computer blijven hangen
• Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag
• Stoom stoom stoom

De theorie gaat een beetje als volgt: de meeste monitoren staan ingesteld op een kleurtemperatuur van 6500 Kelvin; dat komt redelijk overeen met daglicht. Overdag is dat prima: het zorgt ervoor dat kleuren kloppen. ‘s Avonds en ‘s nachts is het echter een nadeel, omdat, door al dat daglichtkleurige gedoe, je hersens wakkerder blijven.

De oplossing: ‘s avonds zou je een andere kleurtemperatuur in moeten stellen die meer overeenkomt met avondlicht. Je hersens worden niet langer gefopt, je blijft minder wakker, en jezelf lostrekken van het scherm voor wat slaap zou makkelijker moeten worden.

Nadeel van die oplossing: het is bewerkelijk, en typisch iets dat je vergeet. Bovendien wil je een standaard kleurtemperatuur als je met ontwerp bezig bent, omdat kleurenwerk anders giswerk wordt.

Een oplossing voor mensen die te lang achter een computer blijven hangen werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Bumptop voor de Mac gereleased
• BumpTop: agressie uitleven op je bureaublad
• Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag
• Stoom stoom stoom

Thanks for your interest in BumpTop for Mac. We’re not releasing BumpTop Mac to the general public quite yet, but we’d like you to help us evolve the experience and work out the kinks in our beta version!

Oeh! Een Beta van de Mac-versie: Daar heb ik me… uh… nou, heel lang geleden eens voor opgegeven, ongetwijfeld naar aanleiding van een artikel op TechCrunch ofzo. Normaal win ik nooit wat, maar nu krijg ik dus redelijk exclusive toegang tot een private beta, compleet met wachtwoord, activeringscode en geheime handdruk. Wow.

Eigenlijk had ik niet het idee dat ik ook daadwerkelijk iets met de software zou kunnen, aangezien steeds meer nieuwe speeltjes Intel-only zijn en ik nog steeds op een PPC mini zit.

Dat viel mee: een kleine 22MB later bleek het toch wel degelijk te werken.

Om met Oxysept te spreken: Maar Wat Is Het?

Zoals ze het zelf omschrijven: “3D Desktop Enhancement”. In normaal Nederlands: Met BumpTop gaat je desktop zich wat meer als een echte, real-life desktop gedragen: je kunt icons op elkaar stapelen, je kunt ze weer van elkaar afhalen, je kunt ermee gooien (en dan “botsen” ze ook op de iconen die toevallig in de weg liggen), en je kunt ze tegen virtuele muren prikken.

Uiteraard is dat veel duidelijker in een filmpje te zien dan wanneer ik het in veel te veel woorden ga gieten.

Werkt dat?

An sich wel. De Mac-beta (die eigenlijk een alpha is) start op, laat de 3D-omgeving zien met de iconen die op je bureaublad staan, en daar kan je dan mee gaan gooien. Op een mini — met een Radeon 9200 — werkt dat niet zo heel soepel, op een eMac — met een Radeon 9600 — werkt dat heel wat vloeiender. Niets nieuws, het verschil tussen die machines is bij 3D-spelletjes ook levensgroot.

Mmmm, piles.

De alpha mist echter nog wel een hoop functionaliteit. Je kunt piles (stapels) maken en een groep iconen op een grid ordenen, en je kunt dingen tegen de muur op en er weer vanaf slepen, maar daar houdt het wel zo’n beetje mee op. En op mijn machine maakte-ie af en toe een zooitje van de achtergrond, iets dat ik ook wel eens bij spelletjes heb gezien. Laten we het er maar op houden dat ik met mijn grafische kaart wel erg aan de onderkant van de markt zit.

In de Windows-versie zit er ook nog een uitgebreid contextueel menu waarmee je nog veel meer met je spullen kan doen, je kunt door piles bladeren met je scrollwiel, en sinds kort is er zelfs multitouch-ondersteuning als je het onder Windows 7 draait.
Ongetwijfeld gaat de Mac-versie dat ook krijgen, maar voor nu is het heel erg bare bones.

Is het wat?

Misschien ligt het aan mij, misschien is het omdat ik een Mac-gebruiker ben en mijn bureaublad over het algemeen niet gigantisch vol met troep heb staan, maar ik zie het nut er eigenlijk niet zo van in. Windows-gebruikers zie ik vaker hun bureaublad helemaal volplempen, dus misschien dat die er meer aan hebben…

Als het mogelijk zou zijn om een andere map dan je bureaublad te gebruiken, en als het openen van een map resulteert in een nieuwe 3D-omgeving, dan zou er misschien nog iets meer voor te zeggen zijn. Nu is het vooral een gimmick, iets dat je een paar keer aan mensen laat zien — in diezelfde categorie vallen wat mij betreft ook Vergroten in het OS X Dock, of de Wobbly Windows van Compiz — waarna je het als de sodemieter weer uitzet om daadwerkelijk iets zinnigs te doen.

Ik werk liever met een paar mappen in het Dock, Spotlight en gewoon de good old Finder. Nogmaals: ik weet niet echt of dat zozeer aan mij ligt, of dat een Mac gewoon een heel ander — meer benaderbaarder — beest is dan een Windows-machine. Dat merken we wel als meer Mac-gebruikers ermee kunnen spelen.

Zelf proberen?

Je kunt je e-mailadres BumpTop: agressie uitleven op je bureaublad werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Bumptop voor de Mac gereleased
• Een oplossing voor mensen die te lang achter een computer blijven hangen
• Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag
• Stoom stoom stoom

Delicious (vroeger heette dat nog gewoon Del.icio.us) is een social bookmarking site. Je kunt links plempen, er tags aan hangen, en de links van andere mensen bekijken. Prachtig allemaal, maar intussen draait het ergens bij Yahoo!, en dat sociale gedeelte ervan heb ik nooit echt gebruikt.

Toen ik dus Scuttle tegenkwam was de keuze snel gemaakt. Of nou ja, nadat ik Scuttle even ergens had geïnstalleerd en ontdekte dat het voor mij alle functionaliteit van Delicious biedt. In ieder geval: al

Wat ook grappig is, trouwens, hoewel voor mij iets minder interessant, is dat Scuttle ook de API van Delicious redelijk nabootst. Een programma als Cocoalicious kan dus perfect van je nieuwe bookmarkstek gebruikmaken. Helemaal top.

Oh, en ik kan nu eindelijk tags met spaties erin gebruiken. Dat is iets dat Delicious nog steeds niet doet, en dat ga ik zeker niet missen.

Kortom: Scuttle is wat mij betreft een aanrader.

Operatie “Exit Walled Gardens”: Delicious.com werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Operatie “Exit Walled Gardens”: Google Reader
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.
• Waarom “walled gardens” slecht voor u zijn
• Wat hebben Twitter, Microsoft, WordPress en grids met elkaar te maken?

Eigenlijk heeft eerstgenoemde niets met die tweede te schaften. Er is een eMac in huis waar hij naar hartelust spelletjes op kan spelen, en een doodenkel keertje een verhaaltje op kan tikken. Die machine zal geen snelheidsrecords breken — hey, G4 — maar hij kan er prima mee uit de voeten. Kindertjes in de Derde Wereld zouden er voor moorden, zeg maar.

En toch trekt die G3 hem aan. Dat is denk ik een beetje getriggered toen ik bij mijn pa wat ouwe rommel aan het uitschiften was en daarbij 90% naar de prullenbak verwees. Michael heeft een hekel aan weggooien, en al helemaal als het spullen betreft die je aan elkaar kunt hangen. Hij wist wel van die G3 af, maar toen er vakkundig — “ahh, toe?” — het één en ander van weggooierij gered was dat daaraan geknoopt zou kunnen worden, begonnen de oogjes te glimmen.

Hij moest en zou dat ouwe barrel volledig opgetuigd en aangesloten en werkend hebben. En ik als rechtvaardig-strenge ouder, die zijn kind wil leren dat je in de Grote Boze Buitenwereld vaak genoeg “nee” te horen krijgt, zodat dat later niet zo’n teleurstelling wordt… gaf natuurlijk toe.

Stiekem vond ik dat zelf natuurlijk ook wel leuk, natuurlijk: eens kijken hoe een antieke MacOS er ook alweer uitzag… Maar voordat ik over die G3 doorga, eerst nog een stukje voorgeschiedenis.

Waar het allemaal mee begonnen is

Commodore 64. Klikbaar.

Ik hang, dat zal niet zo’n verassing zijn, al een tijdje achter computers rond. Lang. Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar ik weet nog wel dat mijn pa op een avond thuiskwam met een nieuw apparaat: een Commodore 64. Voor zover ik weet was ik daarmee de eerste in mijn klas — derde klas lagere school, als ik me niet vergis — die een computer in huis had.

Ik heb gigantisch veel spelletjes zitten spelen op dat apparaat. Ik heb een beetje met BASIC geprutst, ik heb een beetje op het ding getekend — wat ik een beetje ruime term vind voor een beetje pixelprutsen, maar goed — en ik ben zelfs met het apparaat op een BBS geweest, maar ik heb er vooral godallemachtig veel spelletjes op gespeeld. Wat Michael nu ook een beetje op de eMac aan het doen is, zeg maar.

Mijn pa ontgroeide de Commodore en kocht een PC; een gigantisch Laser XT waar geen spelletjes op te spelen waren en die mijn interesse dus niet had. Toch groeide ik ook over een veredelde spelletjescomputer heen, en had ik een PC. Niet zo gek lang daarna kwam de eerste Mac in huis. Ik was hooked, en dat is nooit meer goedgekomen.

Terug van nooit helemaal weggeweest

Bij het opstarten van die G3 — ik laat het nu klinken alsof dat een kwestie van aanzetten en gaan was, maar dat viel dus tegen — kwam die verwondering van vroeger weer een beetje terug. In eerste instantie startte het ding op van een oude OS X 10.2 installatie, maar omdat dat ongeveer 10 minuten duurde ging ik al snel over naar 9.2. Hello, old friend.

Ik zou er voor geen goud meer naar terug willen — OS X is zoveel uitgebreider, en ik kan niet meer zonder Unix onder de motorkap — maar… tjee, het was zo’n gevoel van na lange tijd weer thuiskomen.
Iets dat ik, gek genoeg, veel minder sterk had bij het opentrekken van Apple Extended Keyboard II onder je vingers. Oh, dat toetsenbord. Als ik het aan mijn huidige Mac kon hangen zou ik het, denk ik, doen. Zelft het sexy ultralight aluminium knoppenplankje haalt het maar nipt bij het Extended Keyboard. Iemand die nog een Griffin iMate heeft liggen mag het zeggen.

Het grappige is dus dat ik een vergelijkbare interesse bij Michael terugzie. Hij heeft het er ook al vaak genoeg over gehad dat hij later vanalles aan spelletjes gaat veranderen — een paar van de pselletjes die hij heel veel speelt zijn Open Source, dus da’s geen probleem — en ik zit ook al een beetje te denken wanneer en hoe ik hem misschien voorzichtig met programmeerwerk moet gaan laten kennismaken. Iets in de richting van Logo, als dat nog bestaat.

Hier komt die lezersvraag

In ieder geval, even terug naar het onderwerp: eerste en/of oudste computers. Voor mij is dat dus de Commodore 64, voor Michael is dat de Mac (lucky bastard) in twee incarnaties.

Hoe is dat met mijn lezerspubliek gesteld? Ik vermoed dat er een fikse groep mensen is die pas bij deze of gene Windows-versie is ingestapt, maar zeker weten doe ik het niet. Heeft u geprogrammeerd? Wanneer was het uw computer, en niet die van pappie en/of mammie?

Uw jeugdverhalen, graag, in de commentaren!

Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Waarom de iPhone bij voorbaat al een gigantisch succes is
• Wat gaan die gekkies in Cupertino NOU weer doen…
• De Grote Jaarlijkse Verzamelpost (1)
• Hoe ik mijn Mac en mijn Nokia toch weer aan het praten kreeg

Voorheen gebruikte ik FreeMind, een open source mindmapper die in Java in elkaar is gezet. Java is prima, natuurlijk, maar de UI is over het algemeen kut — in ieder geval wel als je echte pure Cocoa gewend bent — en helaas is FreeMind daar geen uitzondering op.

Toevallig kwam ik via Freemac terecht bij MindNode terecht. Die is verkrijgbaar in de smaken “gratis” en “betaald”, waarbij de betaalde versie uiteraard wat meer toeters en bellen heeft, en dan voor die $15 best betaalbaar is. Een versie voor de iPhone/iPod Touch is in de maak.

Met de gratis versie kun je, zeker voor simpele maps, prima uit de voeten… en dan wel in een fijne Cocoa-omgeving. Prachtig. Om alles af te maken eet-ie zonder mankeren FreeMind en OPML-files, dus ik kan zo doorwerken met bestaande maps. Jammergenoeg doet alleen de betaalde versie aan links, dus aan dat OPML heb je iets minder, maar toch.

Top!

Prettig (en gratis) mind mappen werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Nou ja, dan roep ik ook maar eens wat over de iPad
• Bumptop voor de Mac gereleased
• Een oplossing voor mensen die te lang achter een computer blijven hangen
• BumpTop: agressie uitleven op je bureaublad

Dropbox: supersimpel bestanden delen werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• The Wow Starts… uh… binnenkort, hopelijk… Tenminste…
• Mobiele overpijnzingen
• Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Dat doen we dus maar niet. Veel te lang, en bovendien is er een hoop al op andere sites gezegd. Het punt is: de meeste mensen met een beetje verstand hoeven die verhalen niet eens te lezen, die snappen de clou toch al. De mensen die de clou niet snappen of niet willen snappen, zouden dat ook niet na zo’n lang verhaal doen, als ze het überhaupt al zouden lezen. Die blijven zich vastklampen aan “features” en aan de concurrentie enzovoorts.

Fuck features. Fuck de concurrentie.

De kracht van de iPhone is het platform. Het gemak waarmee je applicaties voor het ding in elkaar stampt, het feit dat-ie heel veel met MacOS X op de desktop deelt omdat het allebei MacOS X is, het feit dat dat platform over de gehele linie behoorlijk gebruiksvriendelijk en intuïtief werkt, dat is de killer feature.

Dat de iPhone nu GPS is leuk, maar dat het — in tegenstelling tot bij sommige concurrenten — gewoon werkt is minstens zo belangrijk. Ook 3G is welkom, maar de gebruikers van de “oude” iPhone waren ondanks de snelheid dol op internetten — en dat een half jaar geleden al.

Nee, de belangrijkste nieuwe feature van de iPhone 3G is dat-ie standaard met MacOS X iPhone 2.0 geleverd wordt. Minstens zo interessant is dat diezelfde nieuwe firmware ook gratis voor de oude iPhone geleverd wordt, en voor een klein bedragje ook voor de iPod Touch-gebruikers. Die krijgen er dan geen GPS en 3G bij, maar wel de “Enterprise” verbeteringen zoals ondersteuning voor Exchange en push. Die toevoegingen gaan ook nog het halo-effect uitbreiden tot in het bedrijfsleven, maar dat is eigenlijk alweer stof voor een apart artikel.

Nee, de concurrentie heeft wel degelijk iets te vrezen. Niet voor niets zijn ze het afgelopen jaar druk bezig geweest met een me too-inhaalslag. Door de iPhone 3G en versie 2 van het OS wordt de afstand alleen nog maar meer vergroot. Apple zet met de nieuwe SDK groot in — niet voor niets ging een aanzienlijk deel van de WWDC08-sessies over de iPhone — en ik verwacht er een heleboel van.

En niet als enige.

Waarom de iPhone bij voorbaat al een gigantisch succes is werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Schokkend: iPhone 1.0 mist features, verkoopt minder
• Ik heb de aankondiging van Apple bekeken, en hier en daar wat gelezen, en dus zeg ik nog wat meer over de iPad
• Nou ja, dan roep ik ook maar eens wat over de iPad
• Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag

Tonie, Tonie, Tonie toch.

Het gaat niet alleen om kale lijstjes specs. Het gaat om het totale plaatje en het gebruiksgemak. En daarin staat de iPhone nog steeds op een zeldzaam hoog niveau.

Zo’n stukje komt dan uit op vrijdag, terwijl de maandag erop Apple voor 99% zeker — met Apple weet je het nooit 100% zeker, natuurlijk — met de aankondiging van een nieuw model komt. Niet alleen worden daar een paar hardware-features aan toegevoegd (iedereen is het wel eens over 3G), er komt ook nog eens een geheel nieuwe firmware waarin nieuwe functionaliteit zit. Nog mooier: de gebruikers van de huidige generatie iPhones krijgt diezelfde firmware update, gratis en voor niets.

Dan kun je gaan roepen dat de concurrentie niet stil zit — en dat is ook wel zo, de concurrentie is druk bezig met een me-too inhaalslag — maar dat zit Apple natuurlijk evenmin. En Apple heeft dan het voordeel dat ze niet Windows Mobile als onderlaag hebben, en dat ze zich maar op één apparaat hoeven te richten. Dat is een voordeel, Tonie, geen nadeel. Apple kiest er heel bewust voor om maar één apparaat te hebben, misschien in de toekomst twee, en zo houden ze het overzichtelijk.

Vergelijk dat met Nokia, dat zo veel modellen op de markt zet, dat het niemand — Nokia zelf inclusief — precies duidelijk is welk toestel nou voor wie geschikt is, en welk model nou uitgebreider is.

Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan, maar dat heeft Pliep al gedaan. Mijn punt is dat Tonie een paar steken heeft laten vallen, en teveel naar de kale specs kijkt. Die zijn niet onbelangrijk, maar hoe je al die toeters en bellen kunt gebruiken, daar gaat het om. De iPhone is niet alleen maar een hype, er zijn gegronde redenen waarom mensen er zo enthousiast over zijn.

Maar ja, “gebruiksgemak” is niet in getalletjes uit te drukken, dus dat staat meestal niet tussen de specs. Geen wonder dat Tonie dat gemist heeft.

Voor hen die het willen volgen, al dan niet met bingo-kaarten: o.a. crunchgear gaat het gebeuren livebloggen, 18:0019:00 uur Nederlandse tijd.

Schokkend: iPhone 1.0 mist features, verkoopt minder werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Waarom de iPhone bij voorbaat al een gigantisch succes is
• Ik heb de aankondiging van Apple bekeken, en hier en daar wat gelezen, en dus zeg ik nog wat meer over de iPad
• Nou ja, dan roep ik ook maar eens wat over de iPad
• Hoe ik mijn Mac en mijn Nokia toch weer aan het praten kreeg