Doe Niet Zo Moeilijk! » muziek

Observatie: Equator

Max — Sat, 18 Sep 2010 06:45:57 +0000

Dat Kinderen voor Kinderen, zongen die niet in hun titelsong altijd zoiets van “een kind onder de evenaar / wordt later vaak een bedelaar” of zo?

Is dat eigenlijk niet verschrikkelijk politiek incorrect, afgezien van ronduit misleidend?

Observatie: Equator werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Weer eens wat anders dan een suf videoclipje op YouTube…

Max — Wed, 01 Sep 2010 05:49:46 +0000

Het is me niet helemaal duidelijk of het nou een officiële videoclip-achtig dinges voor die band is, maar The Wilderness Downtown is toch wel heel erg vet. Beetje beefy computer en een kekke browser vereist, maar man man, gaaf.

En dan gewoon in HTML, he?

Weer eens wat anders dan een suf videoclipje op YouTube… werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Waarom “betalen voor content” niet van de grond wil komen

Max — Wed, 27 Jan 2010 11:33:30 +0000

Ik las een post van Derek Powazek, en ineens viel het kwartje. Ongeveer hier:

Tomorrow, if the stars align, Apple could unleash a device that’s sexier than reading a magazine. A glossy screen like the iPhone, quality content in the iTunes store for a (hopefully) reasonable price, major publishers on board and independent publishers like me able to join in.

Apple already has all the pieces in place. The iTunes music store, right now, has magazines in it. You probably didn’t know that. They’re using the podcast framework to distribute PDFs. But that falls back into the old problem of reading PDFs on a computer (it sucks) and charging for content (you can’t). — Derek Powazek

Ah. Aber natürlich.

Mensen betalen niet voor content. Content is overal. Content overspoelt ons. De wet van vraag en aanbod dicteert dat content gratis, of nagenoeg gratis, is.

Mensen betalen voor de beleving van die content.

Hetzelfde nieuws op dezelfde site aanbieden, maar dan ineens achter een paywall (wat de New York Times van plan is), gaat dus niet echt werken. Zorg ervoor dat de beleving van die content beter is (ja, verzin maar een manier, ja).

Muziek verkopen die links en rechts al gratis wordt aangeboden — of dat nou legaal of netjes is of niet — werkt minder goed dan mensen naar een concert trekken waar ze de muziek kunnen beleven.

_Het is een open deur van jewelste natuurlijk, vooral achteraf, maar ik had hem voor mijzelf nog niet ingetrapt. Bij deze dus._

Waarom “betalen voor content” niet van de grond wil komen werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

EMI gaat het goede voorbeeld geven?

Max — Sat, 07 Nov 2009 15:24:03 +0000

Vreemd genoeg is dit nog niet all over the interwebs gespamd, maar platentoko EMI trekt een nieuwe dienst uit de klei:

EMI has announced that it has launched ‘Abbey Road Live’, a new live music recording and production service.

‘Abbey Road Live’ offers fans the opportunity to purchase high quality recordings of music events, instantly, at concert venues that they have just attended.

Like, wow. Een officiële, kwalitatief goede bootleg, die je gelijk na het concert kunt kopen op CD/DVD/stickje/download. En dat schijnt dan niet eens de eerste keer te zijn dat ze het doen, want:

Launching initially in North America and Europe, Abbey Road Live expands upon the success of Live Here Now which was established in 2004 by Mute Records, an EMI label.

Waarom horen we hier verdorie niet meer over? Voor zover andere maatschappijen dat niet al doen — en ik moet zeggen dat ik er verdomde weinig over hoor, dus zo enorm ingeburgerd zal het nog wel niet zijn — zouden ze daar gelijk mee moeten beginnen.

Top, EMI!

(via EMI gaat het goede voorbeeld geven? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Observatie: copyright

Max — Thu, 05 Nov 2009 20:04:01 +0000

Wordt het zo langzamerhand niet eens tijd dat we daar een nieuw woord voor gaan verzinnen, in ieder geval voor de muziek-, film- en krantenbusiness? Zoveel met rechten heeft “copyright” niet meer te maken, als het aan hun ligt.

Observatie: copyright werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

They just WON’T learn, will they? [upgedated]

Max — Sat, 03 Oct 2009 20:28:14 +0000

Dat de muziek- en krantenbizz zichzelf steeds meer van hun graaierige kant laten zien hoef ik denk ik niet meer te vertellen. Dat dat hele systeem eigenlijk eens grondig op de schop zou moeten is (gelukkig) steeds meer mensen duidelijk.

En toch… Dat Buma/Stemra met een uitgestreken gezicht het volgende in een persbericht durft te zetten:

Afgelopen jaren heeft muziekgebruik in de digitale omgeving een vlucht genomen. Nieuwe marktontwikkelingen vragen om herziening en ontwikkeling van nieuwe licenties.

So far, so good. In feite roept een groeiende massa om een fikse herziening van licenties. Maar dan blijkt dat die herziening wel meevalt: ze hebben eigenlijk alleen maar herzien hoeveel geld ze willen zien. En dat is niet misselijk, laat Corrie in een artikel op Bright.nl weten. Als je 6 muziekvideo’s embed, zou je daar €130 voor moeten ophoesten.

Weinig verrassend levert dat wat weerstand op, en die duidelijke nieuwe tarieven worden meteen wat, um, onverduidelijkt: het is namelijk niet helemaal duidelijk wie er wel en wie er niet aan die betaling gehouden gaan worden:

Matthijs Bobeldijk, business development manager van Buma/Stemra, zegt dat ‘in de praktijk kleine blogs niet onze prioriteit zullen hebben.’

Corrie vraagt zich terecht af wat “klein” precies is. Ik zou daar aan toe willen voegen: hoe lang duurt het voor die prioriteiten gaan verschuiven?

Dat er meer duidelijkheid komt is goed. Dat de Buma/Stemra’s en Breins nog steeds niet lijken door te hebben dat de wereld om hen heen flink veranderd — en nog steeds aan het veranderen — is, dat is op zijn zachtst gezegd onfortuinlijk.

Update Behanger van Retecool is er ook bovenopgesprongen — geheel in de lijn der verwachting, overigens. Zie hier, hier en hier. Ook blijkt Bits of Freedom weer te bestaan (joechei) en een They just WON’T learn, will they? [upgedated] werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Woensdagmiddagverzamelpost

Max — Thu, 30 Jul 2009 10:13:27 +0000

Even een paar kleine en minder kleine nieuwsjes, in no particular order:

MicroHoo!: Microsoft heeft Yahoo! niet overgenomen, maar gaat de komende tien jaar wel de zoekfunctie voor ze verzorgen; Yahoo! gaat de verkoop van advertenties voor beide bedrijven op zich nemen. Daarmee zijn er nog maar twee grote spelers op zoekgebied: Google en Bing. Google is nog altijd meer dan twee keer zo groot, qua marktaandeel, maar Bing schijnt behoorlijk goed te zijn. Yahoo!-aandelen namen een duik na het nieuws.
EMI verkoopt niet meer aan kleine winkels, en verwijst ze door naar grotere partijen als WalMart. Dat geldt in ieder geval voor de VS; of en wanneer dat hier ook gaat gebeuren weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat het sluiten van een verkoopkanaal niet altijd een positief effect op je verkopen heeft… Dat geluid dat je daar hoort? Voeten, waarin geschoten wordt.
Gaat reacties wegminnen in tegen het auteursrecht? Arnoud Engelfriet denkt van niet, maar een forumgebruiker ergens vindt van wel. Stel dat wegminnen verboden zou worden — is dat dan geen inbreuk op de vrijheid van meningsuiting van de minners? Altijd gezeik met die forumgebruikers…
Windows Mobile gaat Windows Phone heten. Om, zo wordt gezegd, de verwarring te verminderen, enzo. Een hele productlijn om de zoveel tijd hernoemen — van CE naar Mobile naar Phone — is natuurlijk niet verwarrend. Hoe gaat dat trouwens met Windows op PDA’s? Gaat dat ook Phone heten, of krijgen we er een versie bij, of wordt dat Embedded?
Waarom Software-Patenten Slecht Voor U Zijn: VoloMedia heeft in Amerika een patent op podcasten gekregen, op een aanvraag uit 2003. Dat Dave Winer enzo er al sinds 2001 mee bezig zijn, en sommige mensen al daarvoor, dat dondert natuurlijk niet. VoloMedia zou onder andere in gesprek zijn met Apple. Ik wens ze heel, heel veel sterkte.

Tot zover dit, eh, nieuwsbulletin.

Woensdagmiddagverzamelpost werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Rap Meets… (2)

Max — Sun, 05 Apr 2009 21:59:49 +0000

Klikbaar

Zo, dat is dan ontwerpje nummer twee — de eerste was deze voor de Rap Meets… cross-over avonden. Om het geheel in de stijl te houden is er zo min mogelijk veranderd: de kleuren zijn aangepast, Rock is natuurlijk Funk geworden, en er zijn wat kleine tekstuele aanpassingen gemaakt, maar dat is het dan wel.

Uiteraard is de hyve ook weer bijgewerkt, iets dat dit keer heel wat minder lang in beslag nam — net als de poster trouwens. Het blauw is een tikje aan de lichte kant, misschien, maar aan de andere kant knalt dat wel weer lekker met dat donkere Funk, en daar gaat het om.

Two down, Two to go…

Rap Meets… (2) werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Gaat de muziekindustrie social media kapotmaken?

Max — Mon, 30 Mar 2009 07:54:02 +0000

De muziekindustrie en internet: het lijkt maar niet echt samen te willen gaan. Ondanks het succes van bijvoorbeeld een iTunes Music Store, lijkt de industrie vooral terug te willen naar een tijd waarin je muziek uitsluitend op tastbare media aanschafte, of in het ergste geval via de radio kon horen.

Maar nee, dat schorriemorrie op internet moest weer zo nodig dwarsliggen. Eerst was er Napster, waar ze muziek gingen uitwisselen. Daar werd een legertje advocaten tegenaan gegooid — wat tot op de dag van vandaag het standaardverweer lijkt te zijn — en al gauw was die piratenhaven om zeep geholpen.

Probleempje: de geest was uit de fles.

Tel daarbij op dat internet sinds begin 2000 nog toegankelijker is geworden, dat er in die tijd — ook op muziekgebied — allerlei sites en diensten zijn bijgekomen, en dat de muziekindustrie nog even clueless is in de omgang met al die stelende boeven die zich “klant” durven te noemen, en je weet dat er een probleem is.

Op twee van die “uitgevoerde geweldige ideëen” wil ik even iets dieper ingaan, omdat ze de afgelopen tijd nogal eens negatief in het nieuws zijn gekomen.

Idee nummer één

Om te beginnen is daar YouTube. Je kunt daar leuk video’s neerzetten over vanalles en nog wat. Stomme valpartijen, knap in elkaar geknutselde shorts, remixes van ander YouTube-materiaal, meisjes die een beetje zingen, je vind het er allemaal. En dus ook muziek; meestal geupload door “gewone” gebruikers, een enkele keer door een muziekuitgever of de band zelf.

Dat moeten we natuurlijk niet hebben, dat het gewone plebs zomaar naar allerlei dingen kan gaan luisteren zonder dat daar voor gedokt wordt. De muziekindustrie trok een vers blik advocaten open — overigens niet alleen voor YouTube, concullega Veoh werd ook bestraffend toegesproken, even als — muziek-georiënteerd social network — MySpace.

Resultaat: een flinke groep filmpjes werd verwijderd of op zijn minst van hun soundtrack ontdaan, er werden wat accounts dichtgesmeten en in Groot Brittanië blokkeerde YouTube maar alle muziekvideo’s.

Zo. Dat zal ze leren. Dat mensen hun enthousiasme voor muziek niet meer kunnen laten zien, boeit niet. Dat in alle ijver geregeld te veel wordt weg- en dichtgegooid — het is al meerdere artiesten overkomen dat de filmpjes die ze zelf hadden geupload ook stom waren gemaakt — boeit niet. Dat je tegenwoordig niet weet of je video blijft staan als er muziek in zit, boeit niet.

Goed idee nummer twee

Een ander leuk idee is Last.fm: laat gebruikers bijhouden naar welke muziek ze luisteren, en vul die informatie aan met wat informatie over de band. En och, we doen gek, we geven de gebruikers ook nog eens de mogelijkheid om tags aan de muziek te hangen, en om op basis van wat je eerder geluisterd hebt (en de tags die daar aan hangen) nieuwe muziek voor te stellen. Die kun je dan luisteren, en via een linkje meteen even kopen op Amazon. Jottem!

Aan al deze gratis user generated marketing hangt natuurlijk wel een enorm nadeel: het is niet user paid. Zit dat stelende tuig weer voor niks muziek te luisteren! Ze krijgen wel wat advertenties voor hun kiezen, maar ja, daar kan blijkbaar de schoorsteen ook niet helemaal van roken.

Net als met YouTube was er dus allerlei gesteggel over royalties, en dat heeft er nu toe geleid dat Last.FM het afspelen van muziek tot betalende gebruikers gaat beperken. Drie euro per maand, en we praten nergens meer over.

Dat de gebruikers al die tijd allerlei informatie en statistieken aan het systeem ter beschikking hebben gesteld en nu eigenlijk “bedankt voor de getoonde inzet, maar fuck you — tenzij je in de VS, het VK of Duitsland woont” te horen krijgen, daar wordt nog veel minder over gepraat, althans, niet door Last.fm, en al helemaal niet door de muziekindustrie.

Zo. Dat zal ze leren.

Gebruikers zijn ook aanbieders

Het punt is: diensten als YouTube en Last.fm — maar eigenlijk bijna alle diensten die een “social” aspect hebben — leven bij de gratie van de gebruikers. Zonder gebruikers had YouTube geen leuke filmpjes en dus ook geen bezoek (en dus ook geen advertentie-inkomsten). Zonder gebruikers had Last.fm geen uitgebreide database van muziekliefhebberij en luisterstatistieken.

Zonder gebruikers, verdorie nog an toe, kunnen al die sites wel inpakken.
Zonder diezelfde gebruikers kan de muziekindustrie ook wel inpakken.

Het grote probleem is: de muziekindustrie zelf heeft dat nog niet door, en het heeft er voorlopig nog geen enkele schijn van dat dat op korte termijn gaat veranderen. Kijk naar de battle tussen Bob Lefsetz en Gene Simmons. Bob is muziekblogger, schrijft alles bij elkaar al een kwart eeuw over muziek, en ziet al die nieuwe media als verrijking en nieuwe mogelijkheden. Gene is vooral bekend als zwart-wit-geverfde rocker, en zit helemaal vast in Het Oude Denken. Toe maar, ga maar even kijken, dat halfuurtje. Ik wacht wel.

De muziekindustrie is arrogant, laten we het zo maar even samenvatten. Zij hebben de artiesten met contracten aan zich gebonden, dus als je muziek wilt luisteren, heb je met ze te maken. Fuck you, stomme gebruiker, je hebt niks te willen. Je mag blij zijn met wat we jou willen laten horen, en daar doe je het maar mee.

Die denkwijze is niet meer helemaal werkbaar, en dat zorgt niet alleen voor een steeds grotere kloof tussen consument en producent, het zorgt er ook nog eens voor dat de artiesten zelf ook steeds meer gaan kijken of ze het niet zonder die grote maatschappijen kunnen regelen. Die hebben namelijk ook in de gaten dat het aanklagen van je (al dan niet toekomstige) klanten eigenlijk niet zo’n geweldig business model is, op de lange termijn. Ze gaan het zonder platenmaatschappij doen, ze gaan zelf albums gratis downloadbaar op internet zetten, enzovoorts.

Something has got to give

De muziekindustrie zal niet zo heel snel kapotgaan. Daar zit zo vreselijk veel geld achter, die hebben een lange adem. Ik hoop dat ze snel met een idee komen om met al die nieuwe media en nieuwe kanalen om te gaan, maar tot die tijd kunnen ze nog rustig een paar jaar of langer blijven doormodderen zoals het nu gaat.

Probleempje: de plaatsen waar oude en nieuwe media elkaar raken — de YouTubes en de Last.fm’s — hebben vaak genoeg die adem niet.

Last.fm gaat geheid een flinke dot gebruikers kwijtraken omdat die het niet zien zitten om wel informatie te leveren, maar er ineens veel minder voor terug te krijgen. Minder gebruikers betekent dat de informatie ook minder interessant gaat worden, betekent minder oogballen op de site, enzovoorts. Ze zullen niet meteen kapot gaan, maar ze worden wel steeds minder relevant.

YouTube overleeft voorlopig wel — Google heeft ook geld genoeg om de rit uit te zitten. Maar ook daar gaat de “censuur” op termijn gebruikers kosten. Gebruikers houden er niet van als hun kunstwerkjes zomaar worden weggeknikkerd, of ze er nou een minuutje of een paar uur aan hebben gespendeerd. Dat doe je een keer of twee, hooguit drie, en dan zijn ze weg.

Niet dat de aanbieders van die services veel keus hebben, trouwens. Iedere keer zo’n leger advocaten over je heen, dat gaat op den duur ook vervelen, nog los de kosten.

Het zou me niets verbazen als het aanbod in — op zich legale — muziek- en videosites over een jaar of wat behoorlijk is uitgedund. Niet omdat ze een slecht business model hebben, niet omdat ze slechte backups hadden, niet omdat ze een slechte service bieden, maar simpelweg omdat ze iets met muziek te maken (willen) hebben.

Via Bakkel kwam ik ook nog een Gaat de muziekindustrie social media kapotmaken? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Mah Nà Mah Nà (tu tu dudu du)

Max — Wed, 26 Nov 2008 14:41:29 +0000

Ik had het een tijdje geleden met iemand over het muziekje “mah na mah na”. Ik kende het uit de Muppet Show (vroeger had ik er een boek van waar het in voorkwam), maar de ander dacht dat het uit Sesamstraat kwam.

In zo’n geval is er natuurlijk maar één oplossing: Youtube. Ik had het filmpje al een tijd in mijn favorieten staan — Michael vindt ‘em ook prachtig, en dan is het altijd makkelijker dan zoeken. Zie hier, in alle glorie:

Klaar. Dacht ik. Maar… wat zien we daar in de “related videos”? Juist, een Sesamstraat-versie!

Dit vroeg om meer onderzoek. Kwam het liedje nou uit Sesamstraat of uit de Muppet Show? Na wat rondklikken in related filmpjes ontdek je dan een versie uit de Muppet Show uit, waarschijnlijk, ook 1969…

Niet alleen wordt daarmee duidelijk dat het liedje ongeveer gelijktijdig in beide shows terechtkwam — niet zo heel vreemd, natuurlijk — maar in de beschrijving bij dat laatste filmpje staat een heleboel informatie over de muziek, onder andere waar het nummer nou precies vandaan komt.

Zit u?

Mah Nà Mah Nà komt van de soundtrack die Piero Umiliani schreef voor de film Svezia, Inferno e Paradiso (Sweden, Heaven and Hell) uit 1968. Niet zo maar een film, maar een shockumentary (Mondo, zoals dat genre schijnt te heten) over de seksuele escapades en het drugsgebruik in Zweden. Sensationeel gebracht, hier en daar ook in scene gezet, en voor die tijd behoorlijk heftig, want met topless en zo erin.

In de film vormde Mah Nà Mah Nà de muzikale achtergrond van een scene over sauna’s vol fraaie dames. Een klein — SFW — stukje:

Dus. Een nummer dat de meesten van ons zullen kennen als sketch uit een kinderprogramma, is eigenlijk afkomstig uit een veertig jaar oude bijna-pornofilm. Als dat geen leuk weetje is voor op de eerstvolgende verjaardag, dan weet ik het ook niet meer.

Overigens is op Youtube ook het hele nummer te vinden — zij het minus het visuele spektakel — alsook een heel riedeltje remakes en spoofs. Persoonlijk vind ik deze wel lekker, en deze wel grappig. Liefhebbers en connaisseurs van de Italiaanse mondo-film kunnen Mah Nà Mah Nà (tu tu dudu du) werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon