Doe Niet Zo Moeilijk! » mac

Stoom stoom stoom

Max — Thu, 13 May 2010 12:28:11 +0000

Valve heeft het voor elkaar: ze hebben Steam naar de Mac geport. Om dat heugelijk feit te vieren, hebben ze Portal — een geniale, als first person shooter vermomde puzzel — Stoom stoom stoom werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Bumptop voor de Mac gereleased

Max — Thu, 21 Jan 2010 11:40:55 +0000

Een tijdje geleden kreeg ik een invite voor de beta van Bumptop. Intussen is die wel klaar en durven ze het aan om er de boer mee op te gaan. Er is een gratis versie, en er is een “Pro” versie, die $29 kost en een paar opties meer heeft.

Voor mij is het nog steeds overbodige software.. Zoals je in het screenshot kunt zien is mijn bureaublad tamelijk leeg. Een “vol” bureaublad is voor mij iets van 5 tot 10 icons (afgezien van de schijven), en dat is veel te weinig om Bumptop zinvol te maken. Mocht je bureaublad volledig volgemetseld zijn, dan wordt het een ander verhaal.

Bumptop voor de Mac gereleased werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Een oplossing voor mensen die te lang achter een computer blijven hangen

Max — Mon, 21 Dec 2009 10:32:45 +0000

Het gebeurt vaak dat ik langer achter mijn Macje blijf plakken dan mijn bedoeling is. Nog even een post hier lezen, nog even een link daarheen volgen, en voor je weet is je geplande bedtijd al weer een paar uur geleden. Michael Herf claimt daar een oplossing voor te hebben.

De theorie gaat een beetje als volgt: de meeste monitoren staan ingesteld op een kleurtemperatuur van 6500 Kelvin; dat komt redelijk overeen met daglicht. Overdag is dat prima: het zorgt ervoor dat kleuren kloppen. ‘s Avonds en ‘s nachts is het echter een nadeel, omdat, door al dat daglichtkleurige gedoe, je hersens wakkerder blijven.

De oplossing: ‘s avonds zou je een andere kleurtemperatuur in moeten stellen die meer overeenkomt met avondlicht. Je hersens worden niet langer gefopt, je blijft minder wakker, en jezelf lostrekken van het scherm voor wat slaap zou makkelijker moeten worden.

Nadeel van die oplossing: het is bewerkelijk, en typisch iets dat je vergeet. Bovendien wil je een standaard kleurtemperatuur als je met ontwerp bezig bent, omdat kleurenwerk anders giswerk wordt.

Een oplossing voor mensen die te lang achter een computer blijven hangen werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

BumpTop: agressie uitleven op je bureaublad

Max — Fri, 20 Nov 2009 00:04:04 +0000

Ik kreeg zomaar ineens een mailtje van BumpTop vandaag:

Thanks for your interest in BumpTop for Mac. We’re not releasing BumpTop Mac to the general public quite yet, but we’d like you to help us evolve the experience and work out the kinks in our beta version!

Oeh! Een Beta van de Mac-versie: Daar heb ik me… uh… nou, heel lang geleden eens voor opgegeven, ongetwijfeld naar aanleiding van een artikel op TechCrunch ofzo. Normaal win ik nooit wat, maar nu krijg ik dus redelijk exclusive toegang tot een private beta, compleet met wachtwoord, activeringscode en geheime handdruk. Wow.

Eigenlijk had ik niet het idee dat ik ook daadwerkelijk iets met de software zou kunnen, aangezien steeds meer nieuwe speeltjes Intel-only zijn en ik nog steeds op een PPC mini zit.

Dat viel mee: een kleine 22MB later bleek het toch wel degelijk te werken.

Om met Oxysept te spreken: Maar Wat Is Het?

Zoals ze het zelf omschrijven: “3D Desktop Enhancement”. In normaal Nederlands: Met BumpTop gaat je desktop zich wat meer als een echte, real-life desktop gedragen: je kunt icons op elkaar stapelen, je kunt ze weer van elkaar afhalen, je kunt ermee gooien (en dan “botsen” ze ook op de iconen die toevallig in de weg liggen), en je kunt ze tegen virtuele muren prikken.

Uiteraard is dat veel duidelijker in een filmpje te zien dan wanneer ik het in veel te veel woorden ga gieten.

Werkt dat?

An sich wel. De Mac-beta (die eigenlijk een alpha is) start op, laat de 3D-omgeving zien met de iconen die op je bureaublad staan, en daar kan je dan mee gaan gooien. Op een mini — met een Radeon 9200 — werkt dat niet zo heel soepel, op een eMac — met een Radeon 9600 — werkt dat heel wat vloeiender. Niets nieuws, het verschil tussen die machines is bij 3D-spelletjes ook levensgroot.

Mmmm, piles.

De alpha mist echter nog wel een hoop functionaliteit. Je kunt piles (stapels) maken en een groep iconen op een grid ordenen, en je kunt dingen tegen de muur op en er weer vanaf slepen, maar daar houdt het wel zo’n beetje mee op. En op mijn machine maakte-ie af en toe een zooitje van de achtergrond, iets dat ik ook wel eens bij spelletjes heb gezien. Laten we het er maar op houden dat ik met mijn grafische kaart wel erg aan de onderkant van de markt zit.

In de Windows-versie zit er ook nog een uitgebreid contextueel menu waarmee je nog veel meer met je spullen kan doen, je kunt door piles bladeren met je scrollwiel, en sinds kort is er zelfs multitouch-ondersteuning als je het onder Windows 7 draait.
Ongetwijfeld gaat de Mac-versie dat ook krijgen, maar voor nu is het heel erg bare bones.

Is het wat?

Misschien ligt het aan mij, misschien is het omdat ik een Mac-gebruiker ben en mijn bureaublad over het algemeen niet gigantisch vol met troep heb staan, maar ik zie het nut er eigenlijk niet zo van in. Windows-gebruikers zie ik vaker hun bureaublad helemaal volplempen, dus misschien dat die er meer aan hebben…

Als het mogelijk zou zijn om een andere map dan je bureaublad te gebruiken, en als het openen van een map resulteert in een nieuwe 3D-omgeving, dan zou er misschien nog iets meer voor te zeggen zijn. Nu is het vooral een gimmick, iets dat je een paar keer aan mensen laat zien — in diezelfde categorie vallen wat mij betreft ook Vergroten in het OS X Dock, of de Wobbly Windows van Compiz — waarna je het als de sodemieter weer uitzet om daadwerkelijk iets zinnigs te doen.

Ik werk liever met een paar mappen in het Dock, Spotlight en gewoon de good old Finder. Nogmaals: ik weet niet echt of dat zozeer aan mij ligt, of dat een Mac gewoon een heel ander — meer benaderbaarder — beest is dan een Windows-machine. Dat merken we wel als meer Mac-gebruikers ermee kunnen spelen.

Zelf proberen?

Je kunt je e-mailadres BumpTop: agressie uitleven op je bureaublad werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag

Max — Thu, 16 Jul 2009 09:49:01 +0000

Ik ga even op een stukje nostalgie-trip, dames en heren. Dat is een klein beetje de schuld van Michael en een ouwe G3 die hier nog rondslingert. En van een post op Kuro5hin die ik tegenkwam.

Eigenlijk heeft eerstgenoemde niets met die tweede te schaften. Er is een eMac in huis waar hij naar hartelust spelletjes op kan spelen, en een doodenkel keertje een verhaaltje op kan tikken. Die machine zal geen snelheidsrecords breken — hey, G4 — maar hij kan er prima mee uit de voeten. Kindertjes in de Derde Wereld zouden er voor moorden, zeg maar.

En toch trekt die G3 hem aan. Dat is denk ik een beetje getriggered toen ik bij mijn pa wat ouwe rommel aan het uitschiften was en daarbij 90% naar de prullenbak verwees. Michael heeft een hekel aan weggooien, en al helemaal als het spullen betreft die je aan elkaar kunt hangen. Hij wist wel van die G3 af, maar toen er vakkundig — “ahh, toe?” — het één en ander van weggooierij gered was dat daaraan geknoopt zou kunnen worden, begonnen de oogjes te glimmen.

Hij moest en zou dat ouwe barrel volledig opgetuigd en aangesloten en werkend hebben. En ik als rechtvaardig-strenge ouder, die zijn kind wil leren dat je in de Grote Boze Buitenwereld vaak genoeg “nee” te horen krijgt, zodat dat later niet zo’n teleurstelling wordt… gaf natuurlijk toe.

Stiekem vond ik dat zelf natuurlijk ook wel leuk, natuurlijk: eens kijken hoe een antieke MacOS er ook alweer uitzag… Maar voordat ik over die G3 doorga, eerst nog een stukje voorgeschiedenis.

Waar het allemaal mee begonnen is

Commodore 64. Klikbaar.

Ik hang, dat zal niet zo’n verassing zijn, al een tijdje achter computers rond. Lang. Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar ik weet nog wel dat mijn pa op een avond thuiskwam met een nieuw apparaat: een Commodore 64. Voor zover ik weet was ik daarmee de eerste in mijn klas — derde klas lagere school, als ik me niet vergis — die een computer in huis had.

Ik heb gigantisch veel spelletjes zitten spelen op dat apparaat. Ik heb een beetje met BASIC geprutst, ik heb een beetje op het ding getekend — wat ik een beetje ruime term vind voor een beetje pixelprutsen, maar goed — en ik ben zelfs met het apparaat op een BBS geweest, maar ik heb er vooral godallemachtig veel spelletjes op gespeeld. Wat Michael nu ook een beetje op de eMac aan het doen is, zeg maar.

Mijn pa ontgroeide de Commodore en kocht een PC; een gigantisch Laser XT waar geen spelletjes op te spelen waren en die mijn interesse dus niet had. Toch groeide ik ook over een veredelde spelletjescomputer heen, en had ik een PC. Niet zo gek lang daarna kwam de eerste Mac in huis. Ik was hooked, en dat is nooit meer goedgekomen.

Terug van nooit helemaal weggeweest

Bij het opstarten van die G3 — ik laat het nu klinken alsof dat een kwestie van aanzetten en gaan was, maar dat viel dus tegen — kwam die verwondering van vroeger weer een beetje terug. In eerste instantie startte het ding op van een oude OS X 10.2 installatie, maar omdat dat ongeveer 10 minuten duurde ging ik al snel over naar 9.2. Hello, old friend.

Ik zou er voor geen goud meer naar terug willen — OS X is zoveel uitgebreider, en ik kan niet meer zonder Unix onder de motorkap — maar… tjee, het was zo’n gevoel van na lange tijd weer thuiskomen.
Iets dat ik, gek genoeg, veel minder sterk had bij het opentrekken van Apple Extended Keyboard II onder je vingers. Oh, dat toetsenbord. Als ik het aan mijn huidige Mac kon hangen zou ik het, denk ik, doen. Zelft het sexy ultralight aluminium knoppenplankje haalt het maar nipt bij het Extended Keyboard. Iemand die nog een Griffin iMate heeft liggen mag het zeggen.

Het grappige is dus dat ik een vergelijkbare interesse bij Michael terugzie. Hij heeft het er ook al vaak genoeg over gehad dat hij later vanalles aan spelletjes gaat veranderen — een paar van de pselletjes die hij heel veel speelt zijn Open Source, dus da’s geen probleem — en ik zit ook al een beetje te denken wanneer en hoe ik hem misschien voorzichtig met programmeerwerk moet gaan laten kennismaken. Iets in de richting van Logo, als dat nog bestaat.

Hier komt die lezersvraag

In ieder geval, even terug naar het onderwerp: eerste en/of oudste computers. Voor mij is dat dus de Commodore 64, voor Michael is dat de Mac (lucky bastard) in twee incarnaties.

Hoe is dat met mijn lezerspubliek gesteld? Ik vermoed dat er een fikse groep mensen is die pas bij deze of gene Windows-versie is ingestapt, maar zeker weten doe ik het niet. Heeft u geprogrammeerd? Wanneer was het uw computer, en niet die van pappie en/of mammie?

Uw jeugdverhalen, graag, in de commentaren!

Een stukje nostalgie, met extragratis lezersvraag werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Fanboys

Max — Sun, 28 Jun 2009 22:02:10 +0000

Een al wat oudere (september 2007!) quote van John Gruber:

There’s a whole class of recent switchers who define “Apple fanboy” as “anyone who’s been an enthusiastic Mac user since before I switched to the Mac”. — Daring Fireball

Fanboys werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Onverklaarbare vertragingen verklaard?

Max — Sun, 25 Jan 2009 11:08:01 +0000

Af en toe doet mijn mini een beetje gek; de boel lijkt dan te bevriezen, hoewel het geen echte freeze is. De cursor blijft reageren, en vaak is het probleem beperkt tot één programma. Ik heb eigenlijk al die tijd gedacht dat het werd veroorzaakt door een probleem in een programma, of doordat ik het nodige in de achtergrond heb draaien.

In een artikel op Slashdot vroeg iemand zich af waarom zijn (Windows) PC ineens een stuk trager was geworden, en al vrij snel meldde één van de reaguurders dat hij een soortgelijk probleem op zijn Mac had, waarop iemand SMART Utility aanraadde.

SMART Utility bekijkt de SMART-status van je harde schijf, waarmee bepaalde problemen of symptomen vroegtijdig te ontdekken zijn. Handig. Downloaden. Draaien.

Resultaat (klikken voor groter):

Ai. Niet goed.

Een falende harddisk zou op zich die bijna-freezes misschien wel kunnen verklaren, ja. Fijn dat het probleem daarmee verklaard zou zijn, minder fijn dat het oplossen van het probleem neerkomt op het vervangen van hardware en hopen dat de schijf het niet begeeft voordat ik daar aan toekom. Nou ja, en dagelijkse backups maken, natuurlijk.

Wat ik wel een beetje klote vind: die schijf is nog geen 3 jaar oud. Misschien zijn 2.5″ schijven vatbaarder voor problemen, maar 3 jaar vind ik niet echt een leeftijd waarop schijven het mogen gaan opgeven. Ik heb nog wel oudere schijven gehad die als een zonnetje bleven doordraaien.

Verdorie. Niet dat ik de schijf niet zou willen vervangen (80GB dus klein, 4200 toeren dus traag), maar het is niet bepaald zo dat het geld me op de rug groeit ofzo.

Onverklaarbare vertragingen verklaard? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Geen Stevenote op de MacWorld Expo, einde grote expo’s in zicht?

Max — Thu, 18 Dec 2008 13:15:26 +0000

Brekend nieuws in mijn RSS Reader: Apple heeft aangekondigd dat de traditionele keynote op de traditionele MacWorld Expo in San Fransisco, komende januari, niet door Steve Jobs zal worden gegeven, maar door Phil Schiller. Bovendien is dit de laatste Expo in SF waar Apple acte de présence geeft. Intussen is aangekondigd dat de Apple Expo in Parijs — waar Apple al langer niet meer komt — volgend jaar al helemaal niet doorgaat.

De klad zit er duidelijk in bij de grote expo’s, maar hoe komt dat? En wat betekent het voor De Fans (en De Pers), die traditiegetrouw altijd reikhalzend uitkeken naar dit soort evenementen, omdat er niet zelden sappige nieuwe producten werden aangekondigd?

Het antwoord op die vragen begint met kijken naar wat de expo’s in het verleden betekenden, en of dat nu nog steeds zo is:

Aandacht!

In het verleden waren dit soort trade shows bij uitstek de manier om een grote groep mensen te bereiken. Door alle media coverage die bij zo’n evenement hoort, weet je vrij zeker dat Het Oog Van De Wereld op je gericht is. In het geval van een opvallende toko als Apple zorgde dat er zelfs voor dat de CES, een andere grote beurs, behoorlijk overschaduwd werd.

Waarom zou Apple zo’n groot pak media-aandacht vrijwillig opgeven?

Apple heeft de aandacht al

Eén onderdeel van het antwoord is de verandering die Apple zelf heeft doorgemaakt: van een obscure alternatief-voor-Windows computerbakker is Apple uitgegroeid tot een household name die derhalve vanzelf al meer aandacht van pers en bloggers krijgt. Ze hoeven dus niet meer dat pak geld uit te geven voor persmomentjes; als Apple een Special Event op de eigen campus geeft, komen de dames en heren tech-journalisten van heinde en verre aanvliegen om een gewillig oor te bieden.

Aandacht is tegenwoordig meer versplinterd

Een ander stukje van de puzzel is, simpel samengevat, een veranderde wereld. Apple kan — niet als enige — aankondigingen communiceren via internet, en de consumenten verwachten dat ook steeds meer. Steeds minder mensen zien het zitten om op een bepaalde datum naar een bepaalde plek te reizen om daar dan nieuwtjes te horen, we lezen ze net zo makkelijk — en heel wat goedkoper en minder tijdrovend — op internet.

Persoonlijk voorbeeldje: in een grijs verleden ben ik een aantal keer naar de HCC Dagen geweest, in Utrecht. Je merkte daar hel duidelijk dat, in een tijdsbestek van een paar jaar, zo’n beurs veranderde van een evenement vol enthousiaste hobbyisten en stunts uithalende leveranciers, tot een veredelde koopjesbeurs. En dat was jaren geleden al. Niks mis met koopjesbeurzen, natuurlijk, maar dat is niet iets waar ik voor in een trein ga zitten.

Aandacht en R&D gaan niet altijd samen

Maar misschien nog wel de belangrijkste reden achter Apples besluit om de Expo’s te laten voor wat ze zijn: zo’n Expo leverde een enorme druk op om met “iets nieuws” te komen. De bezoekers (en pers) waren dusdanig verwend met grootse aankondigingen van nieuwe producten, dat Apple zo ongeveer gedwongen was om met iets nieuws te komen. Deden ze dat niet, dan kelderde de aandelenkoers direct.

Het probleem is dat het ontwikkelen van nieuwe producten niet altijd samen gaat met zo’n schema. Het is godsonmogelijk om elk jaar in januari een Nieuw Product (of in ieder geval een Significante Upgrade) klaar te hebben staan.

Dat betekent dat je óf het product wel aankondigt, maar erbij moet vertellen dat het pas over een maand of wat leverbaar zal zijn (wat er in het geval van een upgrade voor zorgt dat tot die tijd de verkoop van de “huidige versie” kan kelderen), óf je kondigt het niet aan, waarna de teleurgestelde Expo-bezoekers boos gaan bloggen dat je niet meer vernieuwend bezig bent, aan de rand van de afgrond staat, en dat de gezondheid van de CEO twijfelachtig is.

Apple heeft er nu dus duidelijk voor gekozen om uit die rat race te stappen. Als ze in het vervolg een grote aankondiging willen doen, doen ze die gewoon op de eigen campus in Cupertino, of desnoods ergens anders, maar in ieder geval op eigen gelegenheid.

Op dergelijke special events werden bijvoorbeeld ook al de eerste iPod, de nieuwe nano’s en de nieuwe unibody Macbooks aangekondigd, dus volslagen nieuw is het allemaal zeker niet. En zoals ik al zei: Apple kondigt een special event aan, en de pers komt toch al wel opdraven.

Aandacht voor de baas

Tenslotte is er misschien nog een niet onbelangrijke reden om te minderen met beurzen, en daar lees je iets minder over: Steve Jobs zelf. Hij is immers over het algemeen degene die op zo’n podium gaat staan en zijn trucje opvoert — en goed ook. Dermate goed, dat het de vraag is, wie Steve in de toekomst zou moeten opvolgen.

Daarmee doel ik niet op de geruchten omtrent zijn gezondheid — die zullen toch wel blijven — maar tegelijk heeft Jobs, menselijk als hij is, niet het eeuwige leven. De fakkel zal dus eens overgenomen moeten worden, en de vraag is door wie.

In de laatste paar grote keynotes waren er ook telkens stukjes die door anderen werden gedaan. Phil Schiller hebben we al een paar keer voorbij zien komen, maar ook Johnny Ive, Bertrant Serlet, en zo nog wel een paar.

De hoofdreden hierbij zal zeker geweest zijn dat die betreffende persoon een verhaaltje over zijn eigen afdeling vertelde — dus dat dat stukje keynote gegeven werd door degene die er het meeste van af wist, of in ieder geval zou moeten weten. Ik denk echter dat er ook zeker is gekeken naar hoe keynote-geniek zo’n persoon dan was.

Wat mij dan altijd pijnlijk duidelijk was, is hoe ze allemaal niet Steve zijn. Niet dat ze allemaal beroerd waren, maar het gemak en de souplesse waarmee Steve zijn praatje, nee, show staat te geven, wordt door niemand — binnen of buiten Apple — benaderd. Een mooie prestatie van Jobs, natuurlijk, maar het hele vervangings-vraagstuk wordt er wel lastiger door.

Overigens… die keynotes gaan natuurlijk niet altijd helemaal goed…

En nu?

Al met al zal er niet zo heel veel veranderen, lijkt me zo. Althans, er is een verandering aan de gang, al een tijd, en die zal langzaam maar zeker doorzetten. Grote beurzen zullen voorlopig wel blijven bestaan — al is het maar uit traditie — maar steeds minder de rol van Platform Voor Het Brengen Van Groot Nieuws spelen, en steeds meer richting prulletjesbeurs gaan.

Niet door De Recessie, niet doordat er niets nieuws meer te melden is, maar simpelweg omdat het hele spelletje van nieuws brengen en consumeren flink aan het veranderen is.

Ik ben benieuwd: in hoeverre is mijn trouwe lezerspubliek een beursgaand beest? Waar bent u allemaal heen geweest (en hoe was het), waar wilt u allemaal nog naartoe? Gelieve het reactieding vol te spammen met uw ervaringen en meningen.

Geen Stevenote op de MacWorld Expo, einde grote expo’s in zicht? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Voorlopig blijf ik nog even bij Nokia…

Max — Thu, 22 May 2008 21:35:51 +0000

Ik ga wel van provider switchen, maar ik hou nog lekker even mijn 6300. Goed, de muziekspeler is een beetje crappy, maar bellen en internetten gaat er prima mee — dat gaat niet beter of minder dan met Symbian. Dus.

Bovendien: als ik een sim-only abbo neem voor een jaartje, bespaar ik me niet alleen een sloot geld, ik kan ook rustig afwachten wat de toekomst brengt, qua telefoons, en dan kijk ik over een jaartje wel weer verder.

Ik hoef alleen nog maar even tussen Telfort (goedkoper) en Hi (minder gezeik met netwerk, als ik zo hier en daar de verhalen lees) te kiezen en dan zijn we klaar.

Niet geheel relevant, maar toch wel een beetje: N-Gage is gezegend met fijne DRM — v~~an telefoon switchen betekent dat je alle content weer opnieuw mag kopen. Nice move, assholes, dat wordt gegarandeerd een hit.~~ Update: oh nee, toch niet.

Iets meer gerelateerd: Nokia Multimedia Transfer is er niet alleen voor de Mac, het blijkt ook nog eens prima te werken met niet-Symbian-telefoons — zoals een 6300. Dat betekent makkelijker muziek en andere rotzooi op de telefoon dumpen. Goeie shit.

Voorlopig blijf ik nog even bij Nokia… werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Hoeveel vertrouwen moet ik nog in Nokia hebben?

Max — Wed, 21 May 2008 10:54:43 +0000

Zoals ik eerder al schreef ga ik van telco veranderen. Een nieuw abbonnement houdt over het algemeen ook een nieuwe telefoon in, dus ben ik ook aan het nadenken over wat ik op dat vlak wil.

Momenteel heb ik een Nokia 6300, en daar ben ik behoorlijk tevreden over. Wat zeg ik: het is de fijnste telefoon die ik tot nu toe heb gehad. Wat dat betreft lijkt de keus voor een volgend toestel makkelijk: een Nokia, en dan bij voorkeur iets uit de N-serie.

Alleen… Is het, als Mac-gebruiker, wel zo verstandig om dat te doen? Nokia biedt immers nauwelijks tot geen ondersteuning voor mijn platform.

Om maar wat te noemen: een tijdje geleden lanceerden ze, met veel fanfare, de Nokia Music Store. De bedoeling is dan dat je vanaf je telefoon of computer muziek per nummer of album aanschaft, of dat je een streaming abbo neemt. Tenminste, vanaf je computer… Zolang dat een Windows-machine met IE is. Gebruik je Firefox, of nog erger, geen Windows? Pech gehad, Nokia heeft dan geen behoefte aan je klandizie.

Daar kan ik nog wel mee leven, hoor. Ten eerste koop ik niet zo heel veel muziek online (geen, eigenlijk) en als ik dat al zou doen koop ik geen WMA-rommel met alle DRM en toestanden.

Iets lastiger is het ontbreken van een PC Suite voor de Mac, en ook het firmware-upgrade-dinges is er alleen voor Windows. Is ook nog wel te omzeilen, ik doe zelden firmware-updates, en zolang de telefoon synchroniseert met iSync vind ik alles best.

Goed, dan kijken we eens verder. Als we een paar telefoons op de Nokia-site naast elkaar zetten om een klein vergelijkend warenonderzoekje te doen, valt me op dat de gegevens nogal rommelig zijn, en hier en daar zelfs ronduit foutief.

Kijk bijvoorbeeld op het plaatje hiernaast eens naar het kopje “vorm”: de N96 wordt als “monoblock” neergezet (de rest van de wereld noemt zoiets een candybar, maar goed), terwijl het duidelijk een slider is. Ook vraag ik me af wat het verschil tussen een “telefoon keyboard”, een “numeriek toetsenbord” en een “Phone keypad” moet zijn. En zo gaat het nog wel even door: schermresoluties worden niet consistent aangegeven, bepaalde gegevens ontbreken, sommige dingen kloppen gewoon niet.

Kortom: voor een bedrijf dat miljoenen omzet aan telefoons is dit een nogal knullige vertoning. Iemand zou daar eens het een en ander moeten gaan lezen over database-normalisatie…

Voordat iedereen over me heenvalt omdat ik de eventuele keuze voor een telefoon laat afhangen van de website van de maker: nee. Ik neig nog steeds enorm naar Nokia, hoewel Sony Ericsson ook geen hele slechte keuze lijkt. Het gaat me er meer om hoe een bedrijf zich presenteert (niet zo best, als ik naar de knullige productvergelijker kijk) en hoe het bedrijf mij ziet (als lid van een niet-interessante minderheidsgroep). Dat staat me een beetje tegen.

Overigens, nu we het daar toch weer over hebben: ik krijg het idee dat Vodafone ook een behoorlijke voorkeur heeft voor Windows, en dat hun assortiment voor een steeds groter deel uit WinMo-apparaten gaat bestaan. Vooralsnog lijkt KPN / Hi de meest voor de hand liggende keuze als volgende provider.

Ik hoor graag jullie ervaringen met telefoons, en ik sta nog steeds open voor provider-tips.

Hoeveel vertrouwen moet ik nog in Nokia hebben? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon