Doe Niet Zo Moeilijk! » google

Weer eens wat anders dan een suf videoclipje op YouTube…

Max — Wed, 01 Sep 2010 05:49:46 +0000

Het is me niet helemaal duidelijk of het nou een officiële videoclip-achtig dinges voor die band is, maar The Wilderness Downtown is toch wel heel erg vet. Beetje beefy computer en een kekke browser vereist, maar man man, gaaf.

En dan gewoon in HTML, he?

Weer eens wat anders dan een suf videoclipje op YouTube… werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Gaat Google Buzz de wereld overnemen?

Max — Mon, 15 Feb 2010 14:31:58 +0000

Amper een week live en nu al gonst het op het interweb over Google Buzz. Ongetwijfeld helpt het dat Google ervoor gekozen heeft om Buzz aan Gmail te knopen; Gmail wordt, zeker onder de groep mensen die over Buzz een mening zouden kunnen hebben, flink gebruikt.

Er kwam het nodige protest over het feit dat Buzz in een aantal belangrijke dingen opt-out was, in plaats van opt-in. Dat schijnt zo te moeten, denk ik, Hyves doet dat ook, en Facebook doet er ook niet lullig over om ongevraagd allerlei dingen te veranderen. Toch zul Je het de Googlers na moeten geven: ze reageren wél op de kritiek, en snel ook. Binnen een paar dagen zijn er meerdere updates geweest, en ik verwacht dat er nog veel meer tweaks gaan volgen.

What’s the buzz, tell me what’s a-happening

Los van de privacy-issues: wat moeten we nu eigenlijk met Buzz?

Het lijkt vooral een tijdlijn, eentje die inhoud van allerlei plekken kan plukken, los van de updates die je in Buzz zelf post of de reacties die je op buzz van anderen geeft. Voordeel is wel dat je items kunt posten binnen een bepaalde groep — Bedankt voor die tip, Erwin — en dat er beetje gefilterd wordt; sommige items worden minder interessant geacht en ingeklapt.

Het geheel doet een beetje aan Dat Andere Google Project denken: Wave. Een wat uitgeklede, niet invitation-only, en vooral heel veel snellere versie, dan. Het doet ook nogal aan FriendFeed denken; dat werd een tijdje geleden door Facebook opgeslokt, waarna door velen voor de toekomst ervan wordt gevreesd.

Een belangrijk verschil met één van de concurrenten, Twitter, is dat je niet gebonden bent aan een limiet van 140 tekens. Vooral bij het reageren op een buzz van iemand anders is dat enorm prettig. Het geeft je net even iets meer speelruimte om duidelijk te zeggen wat je nou bedoelt. Ook het volgen van Een API en ondersteuning voor diverse open protocollen voor gegevensuitwisseling moeten er voor gaan zorgen dat we zo makkelijk mogelijk data in en uit het systeem kunnen krijgen. Dat zou betekenen dat Google Buzz lang niet zo’n walled garden wordt als andere netwerken, en dat is een hele dikke plus.

De toekomst van Google Buzz

Ik denk dat ik daar wel voorzichtig positief over kan zijn; niet alleen heeft Google er door het in Gmail te hangen voor gezorgd dat er vanaf dag één miljoenen gebruikers waren, veel van die gebruikers blijven — ondanks wat initieel gemor over privacy — ook hangen.

Je ziet dat ook heel duidelijk terug op bijvoorbeeld Mashable, waar bij artikelen knoppen staan om te delen op Buzz, Twitter en Facebook. Buzz “scoort” dan vaak ongeveer de helft van het aantal shares op Twitter, en veel meer dan op Facebook. Niet slecht voor een product dat pas een week uit is.

Google lijkt met Buzz eindelijk een mogelijk succesvolle visie op social media te hebben gelanceerd. Het blijft natuurlijk afwachten of het grote publiek het ook gaat oppikken, maar onder de early adopters lijkt het, ondanks een paar wankele stapjes, vrij early geadopt te worden.

Gaat Google Buzz de wereld overnemen? werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Of Google maar even met SEO wil stoppen, dankuwel

Max — Sat, 16 Jan 2010 21:58:24 +0000

Ik zag zo ongeveer de Meest Kromme Vergelijking van 2010 — ja, nu al — langskomen op Marketingfacts. Ewout Wolff vergelijkt Google met een evil wegenbouwer, die ons allen dwingt tot SEO, ofzoiets.

Eigenlijk wilde ik een punt-voor-punt debunk doen, een beetje zoals bij dat verhaal over HTML en semantiek een tijdje geleden. Maar waar Svens verhaal nog enige kop en staart had — waar ik het dan keurig mee oneens kon zijn — gooit Ewout zoveel dingen door elkaar dat ik er ook geen eer meer aan kan halen.

Om maar eens wat te noemen:

Stel: je bent marketing manager van een groot tot middelgroot bedrijf in 1900. Je doet je best om je bedrijf zo goed mogelijk voor de dag te laten komen in de markt. Je werkt hard, je zet goede advertenties in de kranten, je neemt de eerste koets naar het werk en je bent vaak degene die als laatste het elektrische licht uit doet.

I’m not making this shit up.

Als je rond 1900 vertelde dat je marketing manager was, dan werd je op zijn minst meewarig aangekeken, waarna men achter je rug bepaalde gebaren richting voorhoofd maakte. In minder verlichte gebieden werd je voor de zekerheid opgesloten of de zee in gekieperd.

Bedrijven hadden toen nog gewoon klanten, en zolang het bedrijf zorgde dat de klanten blij waren, hield het bedrijf de klanten. Probeerde het bedrijf de klanten al te zeer te verneuken, dan gingen de ruiten eruit en de fik erin. Iedereen wist waar-ie aan toe was. Vroegâh was alles daadwerkelijk betâh.

Tegenwoordig hebben we consumers, een eng, onwillig ding dat gemanaged en overal aan de haren bijgesleept moet worden. Daar zijn dan die marketing managers voor nodig, zeg maar. Althans, dat is het beeld dat ik er een beetje bij heb.

Terug naar Ewout: na dit stukje geschiedvervalsing ging het van kwaad tot erger: Google zegt dat marketeers aan SEO moeten doen, en verandert vervolgens elke maand een set strikt geheime regels, waardoor het voor niemand mogelijk is om ooit aan alle regels te voldoen. En of Google daar even mee wil stoppen.

Het punt is: Google heeft er niets mee te maken. Google is toevallig de populairste zoekmachine, maar SEO, en al het gerommel ermee, bestond al eerder. En die hele markt was eigenlijk sinds het begin, maar tegenwoordig steeds meer, gedoemd een enorme aantrekkingskracht op zwendelaars en praatjesmakers uit te oefenen.

Sterker nog: dat Google daar een scherp oog op houdt en af en toe de algoritmes tweakt, is juist de reden dat de resultaten nog iets voorstellen, en dat het, ook voor de kleine spelers, mogelijk is om nog een beetje mee te komen.

Als je de emmer onlogica braaf over je heen hebt laten lopen, krijg je de uitsmijter voor je kiezen:

Daarom mijn dringende oproep: Google, hou op met het SEO-spel als marketing spel. [...] hou op met deze miljardenverslindende onzin, voordat de NMA erachter komt dat dit de grootste zwendel van het decennium is.

Nee, serieus, gast. You’re barking up the wrong tree. En zwendel?

Overigens: Ewouts artikel verscheen een dag eerder ook al integraal op zijn eigen blog. Duplicate Content, zoals dat in SEO-taal heet, en meestal wordt daar dan ook bij vermeld dat het SEO-technisch niet goed is.

Vast de schuld van Google.

Of Google maar even met SEO wil stoppen, dankuwel werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

GO GO GO

Max — Thu, 12 Nov 2009 21:34:47 +0000

Een hoop poeha, de afgelopen week, omdat Google een nieuwe programmeertaal op de wereld heeft losgelaten: Go. De bedoeling is het gemak van Python combineren met de snelheid van een compiled language zoals C.

Nobel, natuurlijk, en ik ben benieuwd in hoeverre de taal “opgepikt” gaat worden, qua mogelijke toepassingen en aantal gebruikers enzo.

Wat wel een beetje problematisch is: GO GO GO werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

When Twitter is down…

Max — Fri, 07 Aug 2009 09:58:06 +0000

Bleek dat die Twitter-downtime gisteren werd veroorzaakt door een DDoS-aanval. Niet zomaar eentje, maar gericht op één persoon, en niet alleen op Twitter, maar ook op LiveJournal, Facebook en YouTube. Behalve dat dat nogal heftig is om één man “de mond te snoeren”, maakt het ook meteen duidelijk welke diensten er wel en niet tegen zo’n berg ellende bestand zijn. Google schijnt er geen last van gehad te hebben, Facebook weinig, LiveJournal en Twitter gingen plat.

Trouwens, wiens geweldige idee was dat trouwens, en hoe lang dachten ze het vol te houden? Volgens o.a. Mashable! gaat het over politiek — het schijnt weer, of nog steeds, lekker te gaan tussen Rusland en Georgie — maar serieus, jongens: het internet kan niet stuk. je kunt bepaalde sites misschien tijdelijk platkrijgen, maar dat is dus maar tijdelijk. Daarna heb je er door je actie gelijk zó de aandacht op gevestigd en het slachtoffer tot underdog gemaakt, dat het netto resultaat alleen maar meer steun voor je tegenstander is.

Tsk. Well done, prutsers.

When Twitter is down… werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Woensdagmiddagverzamelpost

Max — Thu, 30 Jul 2009 10:13:27 +0000

Even een paar kleine en minder kleine nieuwsjes, in no particular order:

MicroHoo!: Microsoft heeft Yahoo! niet overgenomen, maar gaat de komende tien jaar wel de zoekfunctie voor ze verzorgen; Yahoo! gaat de verkoop van advertenties voor beide bedrijven op zich nemen. Daarmee zijn er nog maar twee grote spelers op zoekgebied: Google en Bing. Google is nog altijd meer dan twee keer zo groot, qua marktaandeel, maar Bing schijnt behoorlijk goed te zijn. Yahoo!-aandelen namen een duik na het nieuws.
EMI verkoopt niet meer aan kleine winkels, en verwijst ze door naar grotere partijen als WalMart. Dat geldt in ieder geval voor de VS; of en wanneer dat hier ook gaat gebeuren weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat het sluiten van een verkoopkanaal niet altijd een positief effect op je verkopen heeft… Dat geluid dat je daar hoort? Voeten, waarin geschoten wordt.
Gaat reacties wegminnen in tegen het auteursrecht? Arnoud Engelfriet denkt van niet, maar een forumgebruiker ergens vindt van wel. Stel dat wegminnen verboden zou worden — is dat dan geen inbreuk op de vrijheid van meningsuiting van de minners? Altijd gezeik met die forumgebruikers…
Windows Mobile gaat Windows Phone heten. Om, zo wordt gezegd, de verwarring te verminderen, enzo. Een hele productlijn om de zoveel tijd hernoemen — van CE naar Mobile naar Phone — is natuurlijk niet verwarrend. Hoe gaat dat trouwens met Windows op PDA’s? Gaat dat ook Phone heten, of krijgen we er een versie bij, of wordt dat Embedded?
Waarom Software-Patenten Slecht Voor U Zijn: VoloMedia heeft in Amerika een patent op podcasten gekregen, op een aanvraag uit 2003. Dat Dave Winer enzo er al sinds 2001 mee bezig zijn, en sommige mensen al daarvoor, dat dondert natuurlijk niet. VoloMedia zou onder andere in gesprek zijn met Apple. Ik wens ze heel, heel veel sterkte.

Tot zover dit, eh, nieuwsbulletin.

Woensdagmiddagverzamelpost werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Operatie “Exit Walled Gardens”: Google Reader

Max — Sun, 26 Jul 2009 13:38:36 +0000

Het eerste grote slachtoffer van mijn heldhaftige inspanningen om meer van mijn internetgebruik in eigen hand te nemen, was Delicious. Nummer twee op de lijst is Google Reader.

Google heeft Reader een jaar of wat geleden op de interwebs losgelaten. In eerste instantie was er totaal niet mee te werken, maar na een jaar of twee stond er zomaar ineens een geweldige reader. Indelen in mapjes en labels, makkelijk items even kunnen markeren en delen, een mobiele versie, en last but not least een muisloze bediening voor de toetsenbordjunkies — waarvan ik er één ben.

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht een waardige vervanger te kunnen vinden. Ik had namelijk nogal stevige eisen…

Wensen, eisen

Sowieso moest een vervanger web-based zijn. Ik heb geen zin om een programma te moeten gaan draaien, en bovendien wil ik geen gedoe met moeilijk moeten syncen om bij te houden of ik feeds en items al wel of nog niet heb gelezen.
Ik wil met toetsen kunnen werken.
Ik wil items kunnen markeren. Kunnen delen is een pre.

Eigenlijk was mijn wensenlijstje even eenvoudig als lastig: ik wil Google Reader, maar dan niet van Google. =]

ReBlog en Feed on Feeds

Op een bepaald moment kwam ik ReBlog tegen. ReBlog is vooral bedoeld om makkelijk artikelen door te kunnen posten, maar je kan het ook gebruiken als feed reader. Je kunt tags aan feeds of items hangen — jammergenoeg spatie-gescheiden — en vervolgens per tag browsen. Je kunt het één en ander met toetsen doen, artikelen publishen, delen dus. Je kunt artikelen archiveren als je ze gelezen hebt.

Toch was ReBlog het niet helemaal.

Of het nou de interface was of de toch wat beperkte indeling, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik al vrij snel besloot dat ReBlog het voor mij niet was.

Volgende patiënt: Feed on Feeds. Toevallig vormde dat de basis voor ReBlog. De interface was al iets prettiger — nadat ik in de stylesheet even alle Georgia had veranderd naar Helvetica, want grote hoeveelheden tekst in schreefletters lezen is ruk — en verder was er ook toetsenbord-navigatie en zo.

Wat alleen stevig minder is, was de zooi die FoF van mijn feeds waren. Hoe het precies kwam weet ik niet, maar op een gegeven moment waren zes feeds veranderd naar de feed van A List Apart, en een paar andere waren ineens TechMeme geworden. Die heb ik allebei in mijn lijst staan, maar één keer vind ik wel genoeg…

Tel daarbij op dat voor zowel ReBlog als Feed on Feeds de ontwikkeling een beetje op zijn gat leek te liggen, en de conclusie was simpel: volgende.

Zoeken, en gevonden.

Ik besloot het nu iets gestructureerder aan te pakken en een beetje te zoeken. Ergens op een lijstje stond ook Tiny Tiny RSS. Die naam bleek uiteindelijk volslagen ongepast, want TT-RSS komt verdomde dicht bij Google Reader. Echt heel erg dicht.

Standaard begint-ie in een “ouderwetse” 3-paneels-layout, maar die kun je omzetten naar een combined view zoals Google Reader die ook gebruikt. En verder… Grofweg dezelfde indeling van mappen (die hier categorieën heten) en labels, een overeenkomstige toetsenbordbediening, items kunnen markeren en delen… het is er allemaal. Bijkomend voordeel: je kunt per feed instellen hoevaak TT-RSS moet kijken voor een nieuwe versie. Dat is — zeker als je de boel zelf op een shared hosting accountje moet draaien — een enorm voordeel.

Het enige dat er aan ontbreekt is een echte mobiele versie. maar goed, dat hebben de andere readers ook niet, en volgens mij is dat er nog vrij makkelijk in te slopen ook: TT-RSS werkt met themes.

Feeds heen en weer schuiven

Gelukkig was het geen probleem om bij het testen van verschillende applicaties mijn feeds te importeren. OPML is intussen alomtegenwoordig genoeg. Google Reader exporteert een keurige (hiërarchische) lijst, en de andere apps konden deze importeren. Wel was TT-RSS de enige die die hiërarchie er ook in hield.

Missie geslaagd, dus

Nummer twee op de lijst web-software is gevonden. Overigens heb ik daarmee wel voor mezelf weer wat vragen opgeworpen, met name: “hoe wil ik dit op DNZM integreren?”. Zoals dat nu gaat — niet, afgezien van een aparte pagina waar vrijwel geen hond op kijkt — is het niet naar mijn zin. Ik zal dus of de boel op de één of andere manier in WordPress moeten binnentrekken, of een combinatie-RSS-feed maken. Welke manier het ook wordt, voor de mensen die dat willen moet het wel mogelijk zijn om bepaalde dingen uit te sluiten.

Nog een andere amusante observatie: sinds ik Scuttle gebruik, gebruik ik het ook meer. Op Delicious gingen er rustig maanden voorbij zonder dat ik wat postte, en tot nu toe ligt het gemiddelde bij Scuttle een stuk hoger. Kan “de nieuwigheid” zijn, natuurlijk, maar opvallend vind ik het wel.

We’ll see. In ieder geval kan ik prettig én onafhankelijk mijn feeds lezen.

Nog even een laatste opmerking over de term “walled garden”:

Na mijn eerdere post Operatie “Exit Walled Gardens”: Google Reader werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

De beste post over Google Chrome OS tot nu toe, zo ongeveer

Max — Sat, 11 Jul 2009 22:23:50 +0000

Het halve internet rent als een kip zonder kop rond, want Google Heeft Een OS Aangekondigd, OMG. Boeit verder niet dat het helemaal nog niet uit is, of dat er zelfs maar ergens een Developer Preview lijkt te zijn — wat Chrome OS wat mij betreft nog stevig in het vakje vaporware houdt — maar Google en OS in één zin, daar krijg je heel wat mensen mee gek.

Het gros van de reacties is er eentje van de volgende drie:

OMG OMG OMG Microsoft kan wel opdoeken OMG OMG OMG want alles dat Google aanraakt verandert in goud OMG OMG OMG where do I sign up, kortom, men gaat ervan uit dat Google een succesvol OS neerzet, dat als eerste een gigantische deuk in de Windows-hegemonie gaat slaan.
OMG OMG OMG Wie denken die lui van Google dat ze zijn OMG OMG OMG (Linux|Windows|Mac) forevah, bitches OMG OMG OMG dit wordt niks, oftewel de mensen die zeker weten dat dit gaat floppen, omdat Google geen OS neer kan zetten, omdat Netbooks geen interessante markt zijn, of omdat niemand een deuk in de Windows-hegemonie kan slaan.
Meh.

Ikzelf val ongeveer in het derde kamp. Nee, dit is geen exacte wetenschap, en er zijn meer dan drie mogelijke reacties, etc etc. Het gaat maar even om het idee.

Er zijn allerlei redenen aan te voeren waarom een Linux-kernel met een custom grafisch schilletje en een browser wel of niet kan werken. Ik denk dat de meeste van die redenen, zowel de voors als de tegens, wel kloppen. De groep die overstapt naar Chrome OS zal voornamelijk bestaan uit hard-core geeks en mensen die dit met een netbook meegeleverd gaan krijgen — met Asus en Acer als hardware-partners kun je daarop wachten, en dan heb je het wel gehad. De overgrote meerderheid blijft op Windows of MacOS X zitten, een minderheidje blijft met een “normale” Linux werken.

Even voor de goede orde: zowel Google’s Android als Palms WebOS zijn gebaseerd op Linux met een kek schilletje. Nieuw is het dus allerminst.

Veel interessanter vond ik de post van Ben Parr op Mashable:

Getting you to spend more time on the web is why Google based its OS on Chrome. You can expect that Microsoft and Apple will incorporate the best features of Chrome OS in their future iterations. That’s exactly what Google wants (and by the way, since Chrome OS is open-source, Google’s making it easy).

As long as you’re on the web, Google wins. So we need to stop framing the Google-Microsoft battle in the context of “Chrome OS vs. Windows,” because Google will not win a straight up battle. And guess what? That’s not Google’s goal. We need to frame it in the larger context of the Google Revenue Equation and how much time we spend on the web.

— The Google Revenue Equation, and Why Google’s Building Chrome OS

Voor wie de post zelf niet wil lezen (foei, ik link er verdorie niet voor niks naartoe!): het zal Google een rotzorg hoe en waarmee je browst, als je maar browst. En zo af en toe op een advertentie klikt, waarvan een groot deel van Google is. De meeste mensen weten immers helegaar niet wat een browser is, en het zal ze een kouwe rotzorg zijn ook. Datzelfde geldt grofweg voor besturingssystemen.

Het draait dus gewoon om het geld. Who would’ve thought.

Ik vind dit tot nu toe een van de meest plausibele verklaringen over dat hele Chrome OS. Wat mij betreft kunnen we over naar de orde van de dag, op zijn minst tot Google dat spul ook daadwerkelijk klaar heeft.

De beste post over Google Chrome OS tot nu toe, zo ongeveer werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Bezoekersaandeel IE zakt op DNZM onder de 50%

Max — Fri, 03 Jul 2009 10:13:32 +0000

Cijfertjes en grafieken - klikbaar

Ik wil eigenlijk al een hele tijd weer een keer een post doen over statistieken, en wat voor informatie je daar uit kunt halen behalve “hoeveel mensen zijn er gisteren op bezoek geweest”. Dat komt nog steeds wel een keer — insert holle lach — maar toen ik vandaag even een kijkje nam in Google Analytics zag ik iets dat ik even kwijt moet.

Internet Explorer draagt voor het eerst minder dan de helft bij, qua bezoekers. Niet dat het helemaal onverwacht was, natuurlijk; het schommelde al een tijdje rond de 50%. Maar toch: minder dan de helft. Jeetje.

Firefox zit intussen op ongeveer een derde — al een tijd — en Safari zit bijna op 12%. De belangrijkste reden dat ik zo blij ben met het afzakken is niet zozeer het gebrek aan liefde dat ik voor Microsoft koester, maar meer het belang dat ik aan standaarden hang. Het IE-team heeft met versie 8 een behoorlijke inhaalslag gemaakt, maar we zijn er nog lang niet.

@font-face

Wat bijvoorbeeld nog steeds mist, en waar IE zolangzamerhand nog de enige in is, is ondersteuning voor @font-face in CSS, althans… IE ondersteunt het wel, maar alleen voor EOT-fonts, niet voor TrueType en OpenType. De enige manier om EOT-files te maken is met een verschrikkelijk klunzig tooltje van Microsoft zelf. Faal.

Ik heb het al eerder eens over @font-face gehad toen ik de nieuwe nieuwe lay voor DNZM besprak. Toen kon ik met goed fatsoen die techniek niet gebruiken omdat het overgrote merendeel van de browsers het niet ondersteunde. Intussen is dat veranderd: Firefox 3.5 is intussen uit en die ondersteunt het — overigens valt het me nog tegen hoe weinig mensen ik met 3.5 voorbij zie komen; ik had verwacht dat dat met die auto-updates sneller zou gaan — en ook Opera heeft een beta uit die het ondersteunt.

Intussen had ik allang besloten dat ik @font-face wel ga gebruiken — sIFR en dergelijke blijft lastig — en ik ga me daar steeds minder schuldig om voelen… =]

HTML 5

Een andere belangrijke ontwikkeling is HTML 5. Belangrijk, omdat daarin nieuwe elementen zitten die in veel gevallen Flash en Silverlight overbodig gaan maken, in ieder geval voor video en audio. Er is nog wat gesteggel over het te ondersteunen formaat — sommige partijen willen OGG/Theora, anderen willen H.264. Toch is dat wel op te lossen.

Hoe eerder we van de afhankelijkheid van Flash en SilverLigth af zijn, hoe liever het me is.

Javascript

Nog zo’n belangrijk punt: steeds meer sites gebruiken steeds meer javascript. Daar kun je het mee eens zijn of niet — en in sommige gevallen is het inderdaad niet nodig — maar hoe dan ook is het er, en kun je als browser maar beter zorgen dat het een beetje vlot loopt.

Ook dit is een punt Bezoekersaandeel IE zakt op DNZM onder de 50% werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Max — Tue, 17 Mar 2009 07:52:30 +0000

Gisteren kwam ik in de reader zomaar dit artikel op nrc next tegen, waarin Ernst-Jan Pfauth wat punten maakt over email en Facebook, Google Docs, Twitter, en wat dat externaliseren van data allemaal betekent voor het bedrijfsleven. Hij haalt ook nog een post van Frank Meeuwsen aan, met Web 2.0, “sharing is caring”, en dergelijke blah. In eerste instantie ging mijn reactie ongeveer aldus:

“Whoa, fuck!”
“Nee, man, serieus, meent-ie dit?”
“Whoa, fuck!”

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest — iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam — komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?

Nou, nee. Frank mag dan verkeerd aangehaald zijn, feit blijft wel dat steeds meer informatie inderdaad “het bedrijf” verlaat, en dan niet op de — door Ernst-Jan al genoemde — slingerende USB-stick, maar willens en wetens en tot op zekere hoogte met de zegen van de baas.

Even terzijde: “slingerende USB-stick” zou wat mij betreft reden zijn voor direct en oneervol ontslag, zo niet standrechtelijke executie — gewoon om heel erg duidelijk te maken dat je zo, godnogantoe, niet met gevoelige data omgaat.

Information wants to be free, man!

Tot op zekere hoogte is het natuurlijk prima dat informatie het bedrijf verlaat, en ik zou nog iets verder dan Ernst-Jan willen gaan: dat hele sharing is caring gedoe is niet beperkt zich tot Web 2.0. Het is een verandering van insteek die je op steeds meer plaatsen terugziet: het gaat niet meer alleen om het — al dan niet tastbare — product dat je aanbiedt, het gaat om de value die je toevoegt.

Verlichte zielen zien teruglopende CD-verkoop niet als probleem, ze richting zich op concerten en andere zaken die meer dan beleving — concerten, bijvoorbeeld — te maken hebben dan met een stukje plastic met een boekje erbij.
Ze beschouwen het gratis ende voor niets ter beschikking stellen van een schat aan informatie, op blogs en dergelijke, niet als zeker teken van vroeg inzettende seniliteit, maar als methode om de wereld te laten zien dat je het meent, dat je expertise in huis hebt, dat je iets toe te voegen hebt.

Mensen als Seth Godin, Steve Pavlina en, welja, Maxime Verhagen — en met hen nog een heel legertje — vertellen juist aan de buitenwereld waar ze mee bezig zijn en wat ze bezig houdt, en dat is een prima manier om jezelf tot brand te bombarderen. Prachtige doe-het-zelf marketing, en het voelt nog lekker authentiek aan, ook.

Sharing is niet alleen caring, het is ook een manier om te laten zien wie je bent en waar je voor staat, wat je in andere mensen verwacht en wat van mensen van jou mogen verwachten. Ook zakelijk.

Goed, dat is dus niet het probleem, dat levert bij mij geen “whoa fuck” op. Wat dan wel?

Het idee dat dat sharing-gebeuren op de Facebooks en Twitters zou moeten gebeuren, of liever gezegd, dat een bedrijf zoiets als gezond beschouwt. Dat is het namelijk absoluut niet, om één hele simpele reden: betrouwbaarheid.

Is mijn meuk bij X veilig ondergebracht?

Dat lijkt een vrij duidelijke en voor de hand liggende vraag, maar het lijkt erop dat-ie toch te weinig gesteld wordt. Een flinke kluit mensen vertrouwt er vrij blindelings op dat de teksten, foto’s, video’s en dergelijke goed door de gebruikte dienst worden opgeslagen en gebackupt. Niet alleen dat, maar ze lijken er ook vrij zeker van te zijn dat de aanbieder alle rekeningen kan betalen, en ondanks een gebrek aan elke vorm van business plan — ja, Twitter, ik kijk naar jou — toch op magische wijze blijft bestaan.

Heus?

Nee, echt, heus?

Laten we eens kijken naar wat er de afgelopen tijd zoal is gebeurd, qua magisch blijven bestaan en nooit fouten maken:

Na 6 jaar blijkbaar zonder backup gewerkt te hebben, ging Journalspace begin dit jaar spectaculair ten onder. Jaren van content in één keer weg. Intussen lijkt de site een doorstart te hebben gemaakt — dit maal op WordPress MU + BuddyPress, en hopelijk met backup.
Nog geen maand later blijkt ook Ma.gnolia geen goeie backup te hebben.
De laatste tijd lijkt het goed te gaan, maar 2008 was het jaar van de Twitter Fail Whale. Twitter lag zo vaak plat dat het eigenlijk niet grappig meer was. Tenminste…
Wat zegt u? Dit soort fuckups komt alleen bij kleine startups voor? Nee hoor: een weekje geleden pleurde er bij Facebook iets om, waardoor foto’s urenlang weg waren. Gelukkig had Facebook wel een werkende backup.
Zelfs de Almachtige Google is niet immuun voor een beetje faal op zijn tijd. Eind vorige maand knalde Gmail er door een menselijk foutje voor een paar uur uit, en dat was niet de eerste keer.

En dat zijn er dan een paar die ik zo even kan opnoemen. Wat vooral interessant is om op te merken: de kleinere startups overleven een dergelijke fuckup niet altijd.

Jason Scott verwoordt het allemaal heel fraai in Fuck The Cloud:

If you want to take advantage of the froth [...] then do so, but recognize that these are not Services. These are not dependable enterprises. These are parties. And parties are fun and parties and cool and you meet neat people at parties but parties are not a home.

Maar de “is het betrouwbaar”-vraag gaat verder dan backups en kundige mensen.

Oh ja, en dat walled-garden-geneuzel…

Ik heb het daar al eerder over gehad, dus dat ga ik hier niet allemaal herhalen; het enige dat er sinds die post veranderd is, is dat er een enorme rel is geweest over de gebruikersvoorwaarden van Facebook, toen Facebook besloot dat alles wat je daar neerzette, voor altijd en eeuwig eigendom van Facebook zou worden, amen. Dat werd vrij rap weer teruggedraaid, maar het feit dat het ook maar een minuutje in de voorwaarden heeft gestaan zegt eigenlijk al genoeg. Blij Hoofd Zuckerberg kan honderd keer zeggen dat Facebook heus geen evil trekjes heeft, maar daden spreken nog net iets harder dan woorden.

Goed, dus je stalt je shit ergens op een site die niet door ~~domme pech~~ incompetentie in vlammen opgaat, maar je geeft nog steeds het nodige op. Mocht je er, om wat voor reden, vanaf willen, dan ben je proper fucked, want een export-procedure is nog steeds een vies woord, alle claims over openheid en uitwisselen en regenbogen en eenhoons ten spijt.

Frank geeft dat trouwens zelf ook aan in de post waar het allemaal mee begon. Ik weet niet in hoeverre hij het zelf doorheeft, maar die ene opmerking onderstreept precies waar ik me zo druk over maak:

We zagen Yammer als een klein experiment waarvan we vanzelf wel zouden zien of aanslaat of niet. [...] Maar op dit moment zijn er 34 van de 40 medewerkers actief op Yammer. Overstappen zou weer een hele operatie zijn en we zijn de conversaties dan ook kwijt.

Holy fucking hell, nee, dat is een geweldig idee: laat ik me bedrijfsmatig vastleggen op een stuk software waar ik geen enkele invloed over heb. “Nu is het zonde als de kennis die in de email zit alleen tussen de collega’s blijft,” dat was één van de redenen om dit te proberen. Mocht Yammer morgen de rotmoord steken of besluiten om een ziljoen dollar voor hun diensten te gaan vragen, blijft die kennis niet tussen collega’s, dan is die kennis gewoon weg, pleite, foetsie, jammer maar helaas.

Toch een beetje whoa, fuck, dus.

Ben ik een zeikerd? Zeker. Zit ik Frank hier voor de lol te dissen? Absoluut niet; zoals ik aan het begin van dit veel te lange lulverhaal al schreef komt Frank allesbehalve dom over, ik respecteer de man om wat hij allemaal heeft gedaan en geschreven. Ik vind alleen dit geen slimme zet. Het idee is prima, het feit dat hij een belangrijk stuk van zijn interne communicatie ophangt aan een willekeurig bedrijfje is dat in mijn ogen niet.

Ja, maar… wat dán?

Ook dat heb ik al vaker geroepen: doe het zelf. Niet als in “schrijf elk stuk software zelf”, dat is het wiel opnieuw uitvinden en dus zonde van de tijd. Maar zorg ervoor dat je zelf de volledige controle houdt. Zet ergens een servertje neer en gooi daar Laconica of Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken. werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon