Het is trouwens ook niet eens allemaal leed. In sommige gevallen moet ik er eigenlijk een beetje besmuikt om grinniken, of ik verbaas me over de uitgekooktheid van de adverteerder.

Om maar eens met een grinnik-situatie te beginnen: One.com zette een geweldige advertentie in het verzamelmailtje dat ik van Netlog krijg; mijn gebruikersnaam daar is doenietzomoeilijk:

Oh, ik kan een eigen site beginnen! (klikbaar)

Juist ja. Een eigen site. Op doenietzomoeilijk.nl. Daar heb ik altijd al van gedroomd…

Nummer twee deze keer stond er vlakbij, in het blokje reclame dat Gmail naast de berichten zet. De advertentie zelf is niet zo boeiend — genoeg computerfixbedrijfjes, in dit geval blijkbaar nog eens goed voor het muljeuj ook. Thanks, but no thanks, ik heb een Mac, en die fix ik zelf wel indien nodig.

Nee, wat ik interessanter vind is de URL. De crafty bastards hebben daar ook nog wat informatie in weten te proppen, en dat vind ik slim gevonden. De resulterende pagina vind ik dan weer iets minder (understatement), en volgens mij schrijf je Drenthe nog altijd met een H ergens, het logo van MicroFix is eigenlijk best wel een beetje erg geïnspireerd door HP, maar toch. Die URL is clever bedacht, chapeau.

Er gaat meer volgen, advertentie-technisch. Ik heb er nog een paar liggen, en ik ben ook reuze-benieuwd wat u zo allemaal voor de kiezen krijgt. Screenshotjes zijn een pré!

Het leed dat advertenties heet werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Google AdSense is tot nu toe nog geen manier gebleken om miljonair te worden
• Vanaf heden: onzichtbare advertenties
• De beste post over Google Chrome OS tot nu toe, zo ongeveer
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

1. “Whoa, fuck!”
2. “Nee, man, serieus, meent-ie dit?”
3. “Whoa, fuck!”

Ongeveer in die volgorde.

Het punt is: Frank is verre van dom, en verre van onbekend met het fenomeen internet. Als je daadwerkelijk Franks post leest — iets waar ik vanmorgen pas aan toekwam — komt daar een iets ander verhaal uit: hij loopt niet zozeer jodelend weg met het idee dat werknemers email verruilen voor berichten op Facebook, hij bespreekt een soort Twitter-voor-intern-gebruik.

Kleine update: Ernst-Jan heeft intussen in het artikel intussen verduidelijkt dat Franks goedkeuring vooral over Yammer ging.

Oh, zeg dat dan meteen. Probleem opgelost, derhalve?

Nou, nee. Frank mag dan verkeerd aangehaald zijn, feit blijft wel dat steeds meer informatie inderdaad “het bedrijf” verlaat, en dan niet op de — door Ernst-Jan al genoemde — slingerende USB-stick, maar willens en wetens en tot op zekere hoogte met de zegen van de baas.

Even terzijde: “slingerende USB-stick” zou wat mij betreft reden zijn voor direct en oneervol ontslag, zo niet standrechtelijke executie — gewoon om heel erg duidelijk te maken dat je zo, godnogantoe, niet met gevoelige data omgaat.

Information wants to be free, man!

Tot op zekere hoogte is het natuurlijk prima dat informatie het bedrijf verlaat, en ik zou nog iets verder dan Ernst-Jan willen gaan: dat hele sharing is caring gedoe is niet beperkt zich tot Web 2.0. Het is een verandering van insteek die je op steeds meer plaatsen terugziet: het gaat niet meer alleen om het — al dan niet tastbare — product dat je aanbiedt, het gaat om de value die je toevoegt.

Verlichte zielen zien teruglopende CD-verkoop niet als probleem, ze richting zich op concerten en andere zaken die meer dan beleving — concerten, bijvoorbeeld — te maken hebben dan met een stukje plastic met een boekje erbij.
Ze beschouwen het gratis ende voor niets ter beschikking stellen van een schat aan informatie, op blogs en dergelijke, niet als zeker teken van vroeg inzettende seniliteit, maar als methode om de wereld te laten zien dat je het meent, dat je expertise in huis hebt, dat je iets toe te voegen hebt.

Mensen als Seth Godin, Steve Pavlina en, welja, Maxime Verhagen — en met hen nog een heel legertje — vertellen juist aan de buitenwereld waar ze mee bezig zijn en wat ze bezig houdt, en dat is een prima manier om jezelf tot brand te bombarderen. Prachtige doe-het-zelf marketing, en het voelt nog lekker authentiek aan, ook.

Sharing is niet alleen caring, het is ook een manier om te laten zien wie je bent en waar je voor staat, wat je in andere mensen verwacht en wat van mensen van jou mogen verwachten. Ook zakelijk.

Goed, dat is dus niet het probleem, dat levert bij mij geen “whoa fuck” op. Wat dan wel?

Het idee dat dat sharing-gebeuren op de Facebooks en Twitters zou moeten gebeuren, of liever gezegd, dat een bedrijf zoiets als gezond beschouwt. Dat is het namelijk absoluut niet, om één hele simpele reden: betrouwbaarheid.

Is mijn meuk bij X veilig ondergebracht?

Dat lijkt een vrij duidelijke en voor de hand liggende vraag, maar het lijkt erop dat-ie toch te weinig gesteld wordt. Een flinke kluit mensen vertrouwt er vrij blindelings op dat de teksten, foto’s, video’s en dergelijke goed door de gebruikte dienst worden opgeslagen en gebackupt. Niet alleen dat, maar ze lijken er ook vrij zeker van te zijn dat de aanbieder alle rekeningen kan betalen, en ondanks een gebrek aan elke vorm van business plan — ja, Twitter, ik kijk naar jou — toch op magische wijze blijft bestaan.

Heus?

Nee, echt, heus?

Laten we eens kijken naar wat er de afgelopen tijd zoal is gebeurd, qua magisch blijven bestaan en nooit fouten maken:

• Na 6 jaar blijkbaar zonder backup gewerkt te hebben, ging Journalspace begin dit jaar spectaculair ten onder. Jaren van content in één keer weg. Intussen lijkt de site een doorstart te hebben gemaakt — dit maal op WordPress MU + BuddyPress, en hopelijk met backup.
• Nog geen maand later blijkt ook Ma.gnolia geen goeie backup te hebben.
• De laatste tijd lijkt het goed te gaan, maar 2008 was het jaar van de Twitter Fail Whale. Twitter lag zo vaak plat dat het eigenlijk niet grappig meer was. Tenminste…
• Wat zegt u? Dit soort fuckups komt alleen bij kleine startups voor? Nee hoor: een weekje geleden pleurde er bij Facebook iets om, waardoor foto’s urenlang weg waren. Gelukkig had Facebook wel een werkende backup.
• Zelfs de Almachtige Google is niet immuun voor een beetje faal op zijn tijd. Eind vorige maand knalde Gmail er door een menselijk foutje voor een paar uur uit, en dat was niet de eerste keer.

En dat zijn er dan een paar die ik zo even kan opnoemen. Wat vooral interessant is om op te merken: de kleinere startups overleven een dergelijke fuckup niet altijd.

Jason Scott verwoordt het allemaal heel fraai in Fuck The Cloud:

If you want to take advantage of the froth [...] then do so, but recognize that these are not Services. These are not dependable enterprises. These are parties. And parties are fun and parties and cool and you meet neat people at parties but parties are not a home.

Maar de “is het betrouwbaar”-vraag gaat verder dan backups en kundige mensen.

Oh ja, en dat walled-garden-geneuzel…

Ik heb het daar al eerder over gehad, dus dat ga ik hier niet allemaal herhalen; het enige dat er sinds die post veranderd is, is dat er een enorme rel is geweest over de gebruikersvoorwaarden van Facebook, toen Facebook besloot dat alles wat je daar neerzette, voor altijd en eeuwig eigendom van Facebook zou worden, amen. Dat werd vrij rap weer teruggedraaid, maar het feit dat het ook maar een minuutje in de voorwaarden heeft gestaan zegt eigenlijk al genoeg. Blij Hoofd Zuckerberg kan honderd keer zeggen dat Facebook heus geen evil trekjes heeft, maar daden spreken nog net iets harder dan woorden.

Goed, dus je stalt je shit ergens op een site die niet door domme pech incompetentie in vlammen opgaat, maar je geeft nog steeds het nodige op. Mocht je er, om wat voor reden, vanaf willen, dan ben je proper fucked, want een export-procedure is nog steeds een vies woord, alle claims over openheid en uitwisselen en regenbogen en eenhoons ten spijt.

Frank geeft dat trouwens zelf ook aan in de post waar het allemaal mee begon. Ik weet niet in hoeverre hij het zelf doorheeft, maar die ene opmerking onderstreept precies waar ik me zo druk over maak:

We zagen Yammer als een klein experiment waarvan we vanzelf wel zouden zien of aanslaat of niet. [...] Maar op dit moment zijn er 34 van de 40 medewerkers actief op Yammer. Overstappen zou weer een hele operatie zijn en we zijn de conversaties dan ook kwijt.

Holy fucking hell, nee, dat is een geweldig idee: laat ik me bedrijfsmatig vastleggen op een stuk software waar ik geen enkele invloed over heb. “Nu is het zonde als de kennis die in de email zit alleen tussen de collega’s blijft,” dat was één van de redenen om dit te proberen. Mocht Yammer morgen de rotmoord steken of besluiten om een ziljoen dollar voor hun diensten te gaan vragen, blijft die kennis niet tussen collega’s, dan is die kennis gewoon weg, pleite, foetsie, jammer maar helaas.

Toch een beetje whoa, fuck, dus.

Ben ik een zeikerd? Zeker. Zit ik Frank hier voor de lol te dissen? Absoluut niet; zoals ik aan het begin van dit veel te lange lulverhaal al schreef komt Frank allesbehalve dom over, ik respecteer de man om wat hij allemaal heeft gedaan en geschreven. Ik vind alleen dit geen slimme zet. Het idee is prima, het feit dat hij een belangrijk stuk van zijn interne communicatie ophangt aan een willekeurig bedrijfje is dat in mijn ogen niet.

Ja, maar… wat dán?

Ook dat heb ik al vaker geroepen: doe het zelf. Niet als in “schrijf elk stuk software zelf”, dat is het wiel opnieuw uitvinden en dus zonde van de tijd. Maar zorg ervoor dat je zelf de volledige controle houdt. Zet ergens een servertje neer en gooi daar Laconica of Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken. werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Gaat Google Buzz de wereld overnemen?
• Waarom “walled gardens” slecht voor u zijn
• Het enige dat Facebook nu nog hoeft te doen is de naam naar “Big Brother” veranderen
• When Twitter is down…

Zullen we het eens puntsgewijs doorlopen? Ik laat hier en daar wel een paar regels weg, anders krijg ik de blogpostmaffia over me heen; ik beperk me tot de meest opvallende opmerkingen.

Net als Google richt ook Microsoft zich steeds meer op het leveren van software via internet.

Tenzij ik me vergis, waren ze daar nou niet bepaald mee bezig. Er was wel een uitbreiding op MS Office, online, maar dat was nogal beperkt. Het was precies dat: een uitbreiding. Verder hoor ik nergens verhalen als zou Microsoft druk aan de weg aan het timmeren zijn om dat te veranderen.

“Over tien jaar staat de helft van onze software online”, [...]

Over tien jaar? Je kunt net zo goed zeggen “ergens in de vierentwintigste eeuw”, tien jaar is op internet een eeuwigheid! Momenteel is de markt voor online-office-applicaties al aardig aan het groeien, en als Microsoft nog een kansje wil hebben op een puntje van die taart, dan zullen ze daar nu direct iets mee moeten doen, iets tastbaars.

Steeds meer klanten willen een vast bedrag per maand betalen voor software [...]

Nee, steeds meer klanten gaan ontdekken dat ze helemaal niet hoeven te betalen voor software, zowel online als offline. Een paar jaar geleden was open source misschien nog voorbehouden aan de geeks, maar daar is rap verandering in aan het komen.

(over online-software:) “Het hoeft niet goedkoper te zijn, want bij het ouderwetse licensie-model hoef je maar één keer te betalen en ben je voor altijd eigenaar van de software.”

Zie het punt hierboven. Wat ik bovendien grappig vind, is dat Microsoft voor (grote) bedrijven juist voor de offline software ook een soort van abbonnement gebruikt. Wat is het nou?

Nog los daarvan: één keer betalen maakt je nog geen eigenaar, het maakt je licentiehouder. Bovendien ben je dat misschien wel voor altijd, maar je kunt er donder op zeggen dat je binnen een paar jaar — onder druk van je zakenpartners die ook zijn overgeschakeld en jou documenten sturen in Het Nieuwe Bestandsformaat — mag upgraden naar een nieuwere versie van de software. Dat is dan misschien een goedkopere licentie, maar wel weer een nieuwe licentie. Fijn dat die voor het leven is, ja.

Microsoft denkt dan ook, in tegenstelling tot Google, dat een deel van de software altijd op de computer zal blijven staan.

Natuurlijk: een computer zal altijd een OS nodig hebben. Dat hoeft echter geen Windows te zijn. Bij offline applicaties telt dat nog wel aardig mee, maar het web is platform-agnostisch. Daar zullen ze in Redmond — terecht — aardig over in de rats zitten. Bovendien…

“Niet alles is geschikt om online te zetten. Wat heb je er bijvoorbeeld aan om het internet op te moeten om een tekst te kunnen tikken?”, vraagt Capossela zich hardop af.

Dat hoef je niet, aangezien elk OS wel een vorm van tekst-editor aan boord heeft. Sterker nog, het zal heus niet gebeuren dat elk document over een aantal jaar alleen nog maar online te vinden zal zijn.

Echter, zodra je met meerdere mensen of op meerdere plaatsen met een document aan de gang wilt, iets dat zeker in een kantoor-omgeving verre van ondenkbaar is, ga je al heel snel de voordelen van een online-aanpak zien: er is nog maar één “fysiek” document, en meerdere mensen kunnen daar, desnoods tegelijk, aan werken, van waar ook ter wereld. Je hoeft geen documenten meer rond te mailen of wat dan ook, je hoeft ze alleen nog maar toegang te geven tot de online versie.

Dat dingen als foto- en videobewerking — in ieder geval in de nabije toekomst — nog teveel data heen en weer schuiven om dat serieuze kandidaten te maken voor online-heid, is voor Microsoft eigenlijk niet eens relevant. In die markt zitten ze niet.

“Zoals vaker gebeurt met nieuwe ontwikkelingen, wordt de invloed ervan waarschijnlijk overschat” [...]

Of, wat ook al vaker is gebeurd: Microsoft onderschat de invloed van nieuwe ontwikkelingen. Ze hebben het internet onderschat, ze onderschatten, om maar eens wat te noemen, de iPhone… En van wie was die uitsprak over 640Kb geheugen ook al weer?

Natuurlijk hebben ze er ook alle belang bij om die gedachte in stand te houden: zolang bedrijven en consumenten dit blijven geloven, blijven ze braaf Windows- en Office-licenties betalen. Net zoiets als de anti-virus-pakkettenmakers die er sport van maken om je te wijzen op de gevaren van het grote boze internet.

“In de jaren negentig dachten we ook dat de mainframe – een computer waar heel veel mensen tegelijk op werken – een aantal jaren later niet meer zou bestaan. Hij bestaat nog steeds.”

Maar er zijn wel heel veel plekken waar de mainframe niet meer wordt gebruikt, en bijvoorbeeld is vervangen door een cluster goedkopere computers en virtualisatie op “gewone” hardware — iets waar Microsoft zelf ook mee bezig is. De mainframe zoals die destijds is bedacht, is tegenwoordig in veel gevallen niet meer nodig.

Online applicaties gaan dat aandeel van mainframes alleen nog maar verder uithollen. Zelfs al gebeurt dat niet, dan nog is dat niet automatisch goed nieuws voor Microsoft, want ook ook in deze markt zijn ze niet actief.

Mogelijk biedt de advertentiemarkt een impuls om tekstverwerkers online te zetten. “Je zou eraan kunnen denken dat je een pop-up krijgt als je een bepaald woord intypt. Het is echter de vraag of dit geaccepteerd wordt.”

Nee, natuurlijk niet. Advertenties zullen rondom het document worden getoond misschien, iets dat Google nu al met Gmail doet.

Ik zie de advertentiemarkt ook niet als grote impuls om iets online te zetten, hooguit zien de applicatie-providers er een manier in om geld binnen te krijgen. De gebruiker zet iets online om er vanaf meerdere plekken, met meerdere mensen en/of platform-onafhankelijk mee te kunnen werken. Ze gebruiken het omdat het iets voor ze toevoegt, niet omdat ze naar advertenties kunnen kijken.

Sommige sectoren zullen extra huiverig zijn voor het gebruik van online software. Een voorbeeld hiervan is de juridische sector, vanwege de gevoeligheid van de informatie.

Web-based hoeft ook niet altijd over internet te lopen; er is ook nog zoiets als intranet. Google biedt ook search appliances, die je in je — afgeschermde — netwerk kunt hangen en daar als een “privé-Google” fungeren. Dat zou ook prima kunnen werken voor een office application appliance.

Ook hier geldt dat Microsoft zelf ook bezig is met intranet-producten. Misschien moet Microsoft eens met Microsoft gaan praten…

En dan de uitsmijter…

In 2007 stak Microsoft 2,3 miljard dollar in deze opslagplaatsen van digitale informatie. Ter vergelijking: Google investeerde zo’n 2 miljard dollar.

Jeetje, wat een verrassing: Microsoft investeerde meer dan Google. Misschien zou dat iets te maken kunnen hebben met de inhaalslag die Microsoft zal moeten maken? Google is al een tijdje bezig, dus kunnen ze met een kleiner budget toe om die voorsprong te houden, of zelfs uit te bouwen. Nog los daarvan: het budget zelf zegt niets. Als Google kans ziet om goedkoper te werken, kunnen ze ook met een lager budget toe.

Conclusie

Het hele verhaal is een opeenhoping van open deuren, tunnelvisie en angst voor de toekomst. Dat dat resulteert in een voor journalisten makkelijk te plaatsen stukje is begrijpelijk, maar dat maakt het nog niet waar. Als je er al een echt artikel van zou willen maken, zou je ook een Google aan het woord moeten laten, en het liefst nog wat andere partijen die met deze toekomst bezig zijn.

Voor degenen die dit soort ontwikkelingen (en Microsoft) volgen, brengt het verhaal geen verrassingen: dit is hoe ze erover denken, die zienswijze was al vrij bekend, en al bij diverse gelegenheden grondig tegen het licht gehouden.

De toekomst, zeker op langere termijn, ziet er voor Microsoft niet rooskleurig uit, en dat weten ze. Internet, en de vrijheden en openheid die daarmee samenhangen, zijn misschien wel de grootste bedreiging. Ze kunnen proberen het bedrijf om te vormen om in die nieuwe markt, volgens de nieuwe regels, mee te spelen, of ze zullen vrijwel zeker ten onder gaan.

En daar helpen geen honderd advertorials tegen.

Hoe zit dat met uw applicatie-gebruik?

Ik ben wel benieuwd hoe dat bij mijn lezers zit: trekken jullie nog voor elk boodschappenbriefje Word open? Doe je het huishoudboekje nog in OpenOffice? Of ben je al om en heb je nauwelijks nog documenten op je harde schijf staan? Het reactieding is online en geduldig…

Fijne Microsoft-advertorial op Nu.nl werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• De beste post over Google Chrome OS tot nu toe, zo ongeveer
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.
• Help! Mijn potentiële werkgever wil weten wie ik ben!
• De piknijd van Microsoft

Vandaag gaan we het hebben over de mobiele wereld, over social networking, en over blogs. Oh, en ik zoek nog wat sappige rellen.

Mobiel gebeuren

Mobiel, mobiel, we gaan en doen steeds meer mobiel. En niet alleen dat, de apparaatjes worden ook steeds slimmer: smartphones veroveren een steeds groter deel van de markt. Al heb ik “smartphone” altijd al een stomme betiteling gevonden. In ieder geval kan de gemiddelde telefoon steeds meer naast “bellen” en “smsjes sturen”.

Je had natuurlijk altijd al Windows Mobile — waar blijven de zes verschillende versies van Vista Mobile? — en Symbian, maar er zijn nieuwe spelers op komst. Allereerst natuurlijk Apple — overigens zijn er sinds de lancering meer iPhones verkocht dan alle Windows-Mobile-gebaseerde handsets bij elkaar… En Steve Ballmer destijds maar roepen dat de iPhone nooit een marktaandeel zou veroveren… Goed, Apple dus, maar ook Google Android. Niet dat je nu al naar de winkel kunt rennen om zo’n Android-based telefoontje op te pikken, maar het gaat komen, net zoals de Linux-wereld ook druk aan de weg timmert. Android zie ik dan nog het snelste op de markt komen, aangezien daar een Groot Bedrijf™ achter staat, en dat is altijd handig om een standaard een beetje te pushen. Er zijn geruchten dat het al in februari zou kunnen gebeuren. Dat zou dan mooi samenvallen met het beschikbaar komen van een SDK voor de iPhone.

OS Wars

Concurrentie dus, waardoor de verschillende systemen alleen maar beter kunnen worden. Persoonlijk ben ik wel benieuwd hoe dat straks allemaal aan de man gebracht moet gaan worden: Microsoft had deals met bepaalde telefoon-bakkers, Apple brengt zoals gewoonlijk het hele product in eigen beheer uit, maar hoe Google en vooral die Linux-versies straks in de winkel komen, behalve dan voor de geeks die het zelf op hun telefoon zetten… Ik ben benieuwd welke telefoonfabrikanten ze aan weten te trekken. Nokia lijkt me al redelijk voorzien (die hebben hun eigen, redelijk uitgekristalliseerde OS’en, hoewel ze ook wel eens met Linux stoeien), en een hoop andere fabrikanten hebben óf een productlijn op Symbian (desnoods een afgeleide, zoals S60 of UIQ), óf op Windows Mobile. Gaan die nog wel willen switchen? Laat ik het anders vragen: gaat een nieuwe omgeving genoeg voordelen opleveren om de switch te maken? HTC lijkt in ieder geval wel bezig te zijn met een “gPhone”, en dat is een toko met de nodige smart-phone-ervaring.

Content

Wat ook steeds belangrijker gaat worden: mobiele content. Of beter gezegd: de macht over die content. Doordat er ineens nieuwe spelers op het toneel verschijnen, die totaal geen zin hebben om het spelletje mee te gaan spelen op de tot nu toe gebruikelijke manier — namelijk, een over het algemeen toch wel stevige koppeling tussen telefoon en provider, en bij allerlei gelegenheden extra inkomsten voor laatstgenoemde — zullen de providers harder moeten gaan knokken om hun aandeel te behouden. En helemaal behouden zullen ze het niet.

Denk alleen maar aan de telefoons die vandaag al met WiFi zijn uitgerust — waardoor je dus geen data-abbo meer nodig hebt om te surfen, of, horror der telco’s, voor VoIP. Zolang je maar een WiFi-hotspot in de buurt hebt, en dat worden er ook steeds meer, kun je gratis bellen. Gratis!

We zijn bovendien de tijd van uitsluitend veel te dure ringtones, wallpapertjes en suffe spelletjes wel een beetje voorbij. Die haal je tegenwoordig links en rechts gratis wel op. Tegenwoordig gaan we all over the place lopen internetten. Daar waar WAP eigenlijk nooit van de grond is gekomen, gaat het tegenwoordig best goed met UMTS en HSDPA, en de sterk verbeterde browsers op de mobieltjes. Niks geen gepruts met een zwart wit, sterk uitgeklede site, nee, gewoon surfen. Maar dan op een kleiner scherm. Overigens maken zowel de iPhone als Android gebruik van Apples Webkit voor het browse-werk.

En soms kan je er NIET mee bellen…

Tenslotte lijkt de markt ook meer toe te zijn aan andere mobiele apparaten, zoals de Sony Reader, Amazon Kindle, de Iliad en de Readius. Naar ik begreep is die laatste vrij recent in massaproductie gegaan, maar tenzij je per se je scherm wil kunnen opvouwen zijn de andere readers al prima bruikbaar.

De Kindle staat voor de “enge” manier — er komt stevige DRM in voor — maar je kunt erop wachten dat er ook dergelijke apparaten komen waar je makkelijker je eigen spul op kwijt kunt, en de prijzen zullen ook gaan zakken. Het belangrijkste, wat mij betreft, is dat e-ink eindelijk tot een real world product is geworden dat je kunt beetpakken. Koppel dat aan mobiel internet — en dat schijnt bij de Kindle het geval te zijn — en dan zit je ineens te surfen op een heel wat minder klein schermpje. Wel weer zwart wit, dat wel. Maar voor het lezen heb je denk ik meer aan “groot” dan aan “kleur”.

Persoonlijk ben ik meer voor de “zo min mogelijk apparaten meesjouwen”-aanpak, dus ik zie liever een telefoon met internet en e-book reader en dergelijke. Aan de andere kant, zo’n dedicated e-book reader hoef je natuurlijk niet per se mee te sjouwen, en door het een apart apparaat te houden kun je wel genieten van voordelen als e-ink. Nee, ik heb het zelf nog nooit gezien, maar ik denk dat het wel heel wat prettiger leest. Al is het alleen maar omdat de schermpjes meestal een stuk groter zijn.

Social Networks

Voor zover dat in 2006 al niet gebeurd was, is het verschijnsel social networks in 2007 helemaal gevestigd, zelfs in Nederland. Je telt als web-applicatie niet meer mee als de dames en heren gebruikers niet op zijn minst een profiel en buddylist kunnen bijhouden, en de gebruikers hebben haast een extra computer nodig (en een uur of wat extra in een etmaal) om al die netwerken en netwerkjes bij te houden.

Dé speler van dit moment is zonder twijfel Facebook, dat afgelopen jaar MySpace voorbij holde. Zeker toen Microsoft voor 240 miljoen dollar een belang van één (!) procent nam en FB een geschatte waarde van 15 miljard dollar (ik bedoel, hallo!) kreeg, leek het als studenten-netwerksite begonnen bedrijf niet meer stuk te kunnen.

Leek, want na de rel rond Beacon en de ten onrechte geblokkeerde accounts zijn er alweer genoeg mensen en groeperingen flauw van. Vooral dat Beacon is zorgwekkend: aangesloten adverteerders zouden aankopen en andere transacties zo, huppetee, in de news feed van de betreffende persoon kunnen zetten. Leuk als je je vriendin denkt te verrassen met een kittig lingerie-setje.

Beacon is intussen flink teruggedraaid, maar als ik het goed begrijp blijft het nog steeds zo dat bepaalde sites die aangesloten zijn, zo’n beetje al hun aankopen “naar Facebook sturen”, en dan moet die maar uitzoeken of dat van een lid was, enzovoorts. Denk daar maar eens over na. Facebook krijgt inzicht in het koopgedrag van een hoop mensen. Misschien een beperkt inzicht, maar dat is nog steeds veel en veel meer dan je zou moeten willen.

Hierdoor niet in het minst gehinderd, is er al aangekondigd dat het binnenkort mogelijk wordt voor de third-party applicaties die op Facebook draaien meer / betere mogelijkheden krijgen met betrekking tot payments. Geld, dus. Facebook wordt een steeds breder systeem, dat hier en daar al Het Nieuwe Besturingssyteem wordt genoemd, over het algemeen door dezelfde mensen die al jarenlang roepen dat Het Web Het Nieuwe Besturingssysteem Gaat Worden, en dat dan alles zal veranderen — ten goede, uiteraard — omdat je niet meer afhankelijk bent voor het OS op je computer.

Oh ja, het web als OS, ja.

Persoonlijk heb ik dat altijd een beetje een bullshit-stelling gevonden. Ik bedoel, ik ben helemaal vóór web-apps als het even kan, maar precies dat: als het kan. En in tegenstelling tot wat sommigen geloven, zie ik voorlopig nog geen — ik noem maar wat — Photoshop Online Edition. Tuurlijk, Adobe is ermee bezig, maar het duurt heus nog wel eventjes voor de gemiddelde bandbreedte daar groot genoeg voor is, nog los van allerlei andere, niet minder interessante problemen.

En zelfs dan zul je altijd nog afhankelijk blijven van een OS om je computer die verbinding met dat SuperBreedBandInternet te laten maken. Waar je je randapparatuur aan koppelt. Waar je de dingen op doet die je per se privé wilt houden. Waar je dingen op doet als dat SuperBreedBandInternet er toevallig eens uitligt — want als de dames en heren providers dat konden voorkomen dan deden ze dat vandaag ook al wel.

Een andere insteek: thin clients bestaan al heel lang in heel veel verschijningsvormen, en uitzonderingen daargelaten zijn die nooit echt doorgedrongen tot de desktop van Jan-de-gemiddelde-gebruiker. Ik heb nog geen overtuigende argumenten gehoord waarom dat deze keer wel zo zou zijn.

Nee, voorlopig is er nog genoeg ruimte voor nieuwe versies van Mac OS X en Windows. Goed. terug naar het on-line-gebeuren:

Kortgeleden heeft Google een aantal stappen gezet die duidelijk maken dat ze de strijd aangaan met Facebook: allereerst is daar het OpenSocial platform dat al wel gelanceerd maar nog niet klaar voor de strijd is, en recentelijk met de invoering van Google Profiles.

OpenSocial

OpenSocial moet een soort open uitwisseling tussen sociale netwerken worden, zodat je als gebruiker niet meer op 10 verschillende sites 10 keer hetzelfde verhaaltje hoeft op te hoesten. Op zich een fijn idee, maar dan moeten die sociale netwerken er natuurlijk wel aan meewerken. Facebook lijkt dat begrijpelijkerwijs niet van plan, het Nederlandse Hyves dan weer wel, evenals een flink aantal andere spelers.

Dat gaat een interessante strijd worden, volgend jaar. Zo rond rond maart zal het allemaal een beetje van de grond gaan komen, en dan wordt het kijken wie de langste adem heeft. OpenSocial heeft het voordeel van de aantallen, want Facebook mag dan groot zijn, het totaal aantal gebruikers dat straks aangesloten is op OpenSocial is nog veel groter.

Die Google Profiles, dat, uh, houdt simpelweg in dat je aan de Google-diensten die je gebruikt (Reader, GMail, enzovoorts) een profiel kan hangen. Een zoveelste profiel, ja, hoewel het ongetwijfeld op OpenSocial gekoppeld zal zijn… Momenteel zie ik het bijvoorbeeld al terug in Google Reader, waar ik dan ook my friends’ shared items kan lezen.

Uiteraard is daar ook al een shitstorm aan kritiek over uitgestort, omdat Google heeft besloten dat iedereen die in je Gmail-adresboek staat een friend is. Hm. Het is jammer dat je dat niet iets beter kunt regelen, maar om er nou zo’n drama van te maken als nu hier en daar gebeurt…

En dan zijn er nog de Doemdenkers, de mensen die menen dat dat hele social networking-gebeuren nooit heel lang gaat duren, de “Bubble 2.0″-roepers, om meerdere redenen.

Social Networking is: mensen ontlopen

Ten eerste is er Brook’s Law, wat ik maar even de “vervelende ex”- of “gezellige baas”-beweging noem. “Vervelende ex” kan daarbij voor allerlei soorten exen staan, van stukgelopen relaties tot ex-collega’s, of gewoon je huidige collega’s. Je hebt er altijd wel tussen zitten waar je liever geen zak (meer) mee te maken hebt, en juist die mensen weten je altijd feilloos te vinden om je vervolgens een uitnodiging tot vriendjes-schap te sturen. In alle beleefdheid weigeren is lastig, dus op een bepaald moment heb je allerlei mensen in je lijst staan die redelijk bij kunnen houden wat jij allemaal uitvreet of meemaakt, terwijl je dat eigenlijk niet wilt. Of zit jij er op te wachten dat je baas die gezellige strandfoto’s van je laatste vakantie onder ogen krijgt? Zoals Cory Docterow dat zo mooi zegt:

Having watched the rise and fall of SixDegrees, Friendster, and the many other proto-hominids that make up the evolutionary chain leading to Facebook, MySpace, et al, I’m inclined to think that these systems are subject to a Brook’s-law parallel: “Adding more users to a social network increases the probability that it will put you in an awkward social circumstance.”– How Your Creepy Ex-Co-Workers Will Kill Facebook

Je baas weigeren of weer uit je lijstje flikkeren is geen verantwoorde zet uit oogpunt van carriëre. Jezelf censureren gaat ook op de zenuwen werken en het plezier verknallen. En dus? Verkassen naar een ander social network — en het proberen mee te slepen van de voor jou belangrijke mensen — tot het liedje daar weer van voren af aan begint.

Social Networking is: je vrienden en bekenden opzoeken

Een andere reden voor de mogelijke tenondergang van de social networks is convergentie, of de behoefte daaraan. Mensen willen niet op een hele roedel sites hoeven inloggen en bijwerken en zoeken en doen — zelfs als OpenSocial groot wordt blijven er nog altijd twee hele grote en een heleboel kleintjes over — naast je “gewone” IM-, mail- en kalendergebeuren. Dat is irritant, dat is omslachtig, dat gaat niet iedereen willen blijven doen — ik in ieder geval niet. Het moet allemaal juist gemakkelijker worden.

Na al die jaren van eerst BBS’en, later Online Services (AOL, CompuServe) zou je toch zeggen dat dat open, anarchistische internet zonder allerlei van elkaar geïsoleerde eilandjes moet kunnen. Toch valt dat tegen, jammergenoeg.

Maar wat wil je dán?

Ik wil dat als iemand mij zoekt, dat ze gewoon mijn naam in een zoekmachine kunnen gooien en dan op mijn webstek (hier, dus) terecht komen, die ik helemaal zelf in beheer heb, waar ik niet al te afhankelijk ben van 30 verschillende bedrijven en bedrijfjes die proberen om op allerlei inventieve manieren proberen centen te beuren over mijn identiteit en waarvan ik me soms moet afvragen of ze over twee jaar niet alweer uit de mode en op de fles of uitgekocht zijn — met mijn data erbij. Ik bepaal zelf naar wie ik link en hoe ik die link omschrijf. Die ander hoeft daar verder ook niets mee te doen; ze hoeven het niet goed te keuren, en ze hoeven ook niet aan hun baas uit te leggen waarom ik wel met mijn vrolijke giechel in hun lijstje sta, en de baas niet.

En ik denk dat ik niet de enige ben die dat gaat doen. Ik denk dat dat proces langzaam gaat, maar het gaat gebeuren. Want twintig à dertig gefragmenteerde identiteiten onderhouden, dat kan niemand. Dan bén ik maar de zoveelste die roept dat de bubble uit elkaar gaat spatten; zo zie ik het nou eenmaal.

Blogs

En als ik het dan toch over het centraliseren naar mijn eigen site heb, laat ik dan gelijk de rest van de blogosphere eens meenemen… Steeds meer business, as usual.

Neem een SixApart, dat in 2005 LiveJournal kocht en dat kortgeleden weer van de hand deed. Neem Automattic, dat naast het bestieren van WordPress.com en blogspamfilter Akismet, Gravatar heeft overgenomen, en waarover de geruchten gaan dat ze onlangs een overnamebod van 200 miljoen dollar hebben afgeslagen.

Technorati, hoe gaat het daar mee? De site is een heel stuk minder overzichtelijk en vlot geworden dan vroeger het geval was, ze lijken hun focus een beetje kwijt. Fijn voor Googles Blogsearch, dat uit dezelfde trog eet. Als ze het nou eens iets zichtbaarder maakten, in plaats van het zo weg te stoppen. Het lijkt wel alsof ze het niet durven te laten zien.

Blogsoftware

We gaan een interessant 2008 tegemoet, qua releases:

• WordPress heeft voor eind januari versie 2.4 op de rol staan. Gepland zijn een nieuwe lik verf voor het backend — hoognodig, als je het mij vraagt, aangezien er nog steeds genoeg dingen makkelijker en overzichtelijker kunnen — alsmede betere ondersteuning voor widgets. Ik ben benieuwd wat we nog meer gaan krijgen.
• Ik weet niet precies wanneer de release gepland staat, maar PivotX komt eraan. Alpha 2 is al uit, dus vreselijk lang zal het allemaal niet meer duren. Belangrijkste nieuwe functie, wat mij betreft, is dat Pivot ein-de-lijk gebruik gaat kunnen maken van een database. Daarnaast komen er statische pagina’s en widgets, en heeft het backend een flinke make-over ondergaan. Neerlands Trots is er zeker weer interessanter op is geworden.
• Tenslotte is Movable Type overgegaan op een GPL-licentie. Daar had ik het laatst al over, dus dat ga ik hier niet te veel herhalen. De vraag blijft of ze met hun licentie-verandering van een paar jaar geleden niet al te veel schade hebben aangericht, maar de tijd zal het leren.

Strijd

We zijn niet vies van een lekkere rel, natuurlijk, en kortgeleden werden we op onze wenken bediend met de Blognation vs Techcrunch Bitchfight 2.0. Bijzonder onverkwikkelijk allemaal.

We hebben ook nog ons nationale bloggers-’relletje’: de Dutch Bloggies krijgen dit jaar concurrentie van de Salon Bloggies. De Dutch Bloggies kenden we allemaal al wel, maar de DB-reglementen van dit jaar (volgend jaar, eigenlijk) stelden in eerste instantie dat een blog zichzelf moet opgeven, in plaats van door een meute genomineerd te worden. Daar valt wel wat voor te zeggen: het is dan immers niet meer automatisch zo dat de sites met de meeste stemmen ook automagisch de meeste nominaties binnenslepen. Intussen is dat teruggedraaid, maar toen was was er al heisa over. Salon Bloggies zijn een beetje uit protest opgericht, want, zo is de redenatie, de organisatie van de DB lijkt zich vooral bezig te houden met de vraag hoe ze de grote blogs buiten de deur kunnen houden, in plaats van hoe ze de verkiezing zo eerlijk mogelijk kunnen maken. Tja. Je kan het ook nooit goed doen… Uiteraard geef ik me in alle bescheidenheid voor allebei op, wie weet wordt het in 2008 dan wél wat met die erkenning.

Andere concurrentie: gaat Amazon uitbreiden van boekenwurm naar een ‘alles voor uw Enterprise’-shop? Het lijkt er wel op, want naast opslag en rekenkracht bieden ze nu ook database-diensten aan die moeten gaan concurreren met IBM en Oracle.

Wie ook nogal last van uitbreidingsdrang heeft, is Google. Naast het al genoemde OpenSocial als concurrent van Facebook en Android als tegenhanger van Symbian, Windows Mobile en Blackberry gaan ze (enigszins) in Wikipedia’s vijver vissen, gaan ze de concurrentie met Twitter aan door Jaiku over te nemen en om het helemaal af te maken gaan ze zich bezig houden met… groene stroom. Zijn er ook nog markten waar Google zich niet in gaat storten?

Maar de smerigste strijd van allemaal is en blijft die over content. De Stichtingen Brein van de wereld — nou ja, in ieder geval die van Nederland en de VS, op de rest heb ik niet zo’n zicht — blijven maar bezig om de hooggeëerde consument tegen zich in het harnas te jagen. De klant, zo lijkt de redenatie te blijven, heeft als enige taak en recht het ophoesten van zoveel mogelijk centjes, en dat ze in ruil daarvoor eventjes ergens naar mogen luisteren of kijken, daar moeten ze blij mee zijn. Verder is enig vertrouwen in de consument misplaatst, aangezien het één grote bende piraten is. Zelfs een CD die je keurig legaal hebt aangeschaft, mag je niet rippen om de muziek op je iPod(-achtig apparaat) te luisteren.

Het probleem is natuurlijk dat die situatie niet houdbaar is: Het Volk hoort en leest steeds meer, en Het Volk houdt er niet van om als crimineel beschouwd te worden. Bij de artiesten zelf begint het ook te rommelen. Beetje bij beetje beginnen die zich ook van de maatschappijen af te keren. Tel daarbij op dat er nog een oorlogje moet worden uitgevochten tussen HD-DVD en BluRay, en dan kunnen we gerust stellen dat er de komende jaren een paar flinke veranderingen kunnen plaatsvinden in de muziek- en filmindustrie. Overigens: zodra je iets “industrie” gaat noemen, heeft het wat mij betreft sowieso al niet veel met “artistieke uitingen” en zo te maken.

Conclusie

Ik blijf mezelf een beetje herhalen, vrees ik, want ook voorgaande jaren riep ik dat $jaar+1 een interessant jaar zou worden. Maar toch: volgend jaar wordt een interessant jaar… Weer nieuwere versies van veelgebruikte software, en een paar grote bedrijven die een paar hele grote en veelomvattende projecten gestart zijn

Ik ga zelf meer centraliseren maar mijn eigen site en kijken in hoeverre dat om me heen ook, of juist niet, gebeurt. Overigens gaat er, hopelijk datzelfde nieuwe jaar, nog een beetje gesleuteld worden aan DNZM, want over de huidige lay ben ik nog niet 100% tevreden. Zucht.

Maar laten we eerst maar eens heelhuids de avond doorkomen, OK?

De Grote Jaarlijkse Verzamelpost (2) werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Movable Type gaat Open Source
• De Grote Jaarlijkse Verzamelpost (1)
• Woensdagmiddagverzamelpost
• Repeat after me: dat hele Cloud Computing geneuzel heeft niets met betrouwbaarheid en onafhankelijkheid te maken.

Zo. En dan ga ik nu iets nuttigs doen. Voor mezelf.

Een paar tipjes tussendoor werd gepubliceerd op Doe Niet Zo Moeilijk! - Weblog van een relaxed persoon

Mogelijk gerelateerd:

• Voorspellingen voor 2006
• De Grote Jaarlijkse Verzamelpost (1)
• Een paar dingen die hier recentelijk veranderd zijn…
• Windows Vista gelanceerd