Zoals de meeste weldenkende mensen gebruik ik een muismat. Niet dat dat tegenwoordig nog zo enorm nodig is — optische muizen hebben heel wat minder problemen met gladde bureaus dan de baldragende voorgangers — maar omdat het toch net iets prettiger muist, en omdat het fijn een gebiedje afbakent. Grenzen, daar heeft een mens behoefte aan.

De muismat die ik nu gebruik, begint zich echter steeds meer te ontpoppen als wannabe-heuveltje, ofzoiets. Mijn muismat heeft obesitas. Mijn muismat wil de hoogte in. Mijn muismat wil graag boven mijn toetsenbord uitsteken. Mijn muismat is het mat-zijn moe.

Niet alleen ziet dat er mal uit, het muist ook nog eens een heel stuk minder. Exit muismat, dus. Ongeveer vijf euro down the drain, en een deuk in het vertrouwen dat ik in het topmerk Sweex had.

Het leven is niet eerlijk.

Het lijkt me sterk dat ik de enige met een mening ben, toch? Dat dacht ik ook.

Mogelijk gerelateerd:

• Aan degene die dacht dat het wel een goed idee zou zijn om aan eiersalade zaken als sellerie en augurk toe te voegen:
• Ik heb de aankondiging van Apple bekeken, en hier en daar wat gelezen, en dus zeg ik nog wat meer over de iPad
• Nou ja, dan roep ik ook maar eens wat over de iPad
• Technorati kunnen we zo langzamerhand ook wel afschrijven, geloof ik

Dit artikel is op 23 juni 2009, 13:36 geplaatst onder Artikelen met de tags fail, hardware, muismat.